← Επιστροφή στο αρχείο

TARSILA DO AMARAL (1886-1973)


  

Βραζιλιάνα ζωγράφος, από τις βασικές μορφές που εισήγαγαν τη μοντέρνα τέχνη στη χώρα. 

 


Γεννημένη σε πλούσια οικογένεια με φυτείες καφέ, μεγάλωσε σε αγροτικό περιβάλλον.

 


Παρά το ότι οι κοπέλες εύπορων οικογενειών δεν μορφώνονταν, εκείνη απέκτησε ανώτερη εκπαίδευση στην πατρίδα της και στη Βαρκελώνη. 

 


Από το 1916 σπούδασε τέχνη με συντηρητικούς δασκάλους στο Sao Paulo και μεταξύ 1920-1923 συνέχισε στο Παρίσι. 

 


Εκεί γνώρισε τα μοντέρνα κινήματα και ταξίδεψε στην Ευρώπη με τον ποιητή και θεωρητικό Andrade, τον οποίο αργότερα παντρεύτηκε. 

 


Ήδη από τις αρχές των 20ς, όταν ζωγράφισε το έργο A Negra, είχε επινοήσει ένα ύφος που συνδύαζε τη βραζιλιάνικη θεματολογία με τη μοντέρνα τέχνη. 

 


Επιστρέφοντας στη Βραζιλία το 1923 συνδέθηκε με την σημαντική πρωτοποριακή ομάδα καλλιτεχνών Grupo dos Cinco και ταξίδεψε στη χώρα ζητώντας έμπνευση από την ιθαγενή τέχνη και κουλτούρα. 

 


Το 1924 ο Andrade εξέδωσε ένα επιδραστικότατο για τη χώρα μανιφέστο, με εξώφυλλο ένα σημαντικό έργο της Amaral, όπου προέτρεπε τους καλλιτέχνες να δημιουργήσουν μια αμιγώς εθνική τέχνη, η οποία όμως θα «καταβρόχθιζε» και τον ευρωπαϊκό μοντερνισμό. 

 


Τα χρώματά της γίνονταν σταδιακά όλο και λαμπρότερα, τα έργα δισδιάστατα, οι φόρμες όλο και πιο απλοποιημένες, ενώ στο έργο της μπήκε το σουρεαλιστικό στοιχείο.

 

 

Με το ιδιαίτερο αυτό στιλ ζωγράφισε τοπία της χώρας της, αλλά και σκηνές τόσο από μεγαλουπόλεις όσο και από την ύπαιθρο. 

 

Το 1931 ταξίδεψε στη Σοβιετική Ένωση και το 1932 υποστήριξε τη βραζιλιάνικη επανάσταση ενάντια στη δικτατορία (φυλακίστηκε μάλιστα για ένα μήνα ως αριστερή).

 

 

Εξέθεσε στη χώρα της, αλλά και στο Παρίσι, όπου ήταν γνωστή και αλλού. 

 


Χαρακτηρίστηκε ως η «πιο βραζιλιάνα από τους καλλιτέχνες της χώρας».


 


 




 

Αυτοπροσωπογραφία

:

YANG QIAN (1959-

Κινέζος ζωγράφος που σπούδασε τέχνη από το 1982 στο Sichuan .    Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στις ΗΠΑ, στο Πανεπιστήμιο της Florida , απ’ όπου αποφοίτησε το 1988.  Διδάσκει τέχνη από διάφορες θέσεις στην Κίνα, αλλά και σε επισκέψεις του στις ΗΠΑ, και ζει στο Πεκίνο.    Έχει κάνει πολλές εκθέσεις τόσο στην πατρίδα του όσο και στο εξωτερικό.  Συχνά τα έργα του κάνουν αναφορές στη δυτική ζωγραφική και γενικότερα το ύφος του είναι δυτικότροπο.  Ασχολήθηκε με διαφορετικές θεματολογίες (πάντοτε ποιητικά ρεαλιστικές), η γνωστότερη σειρά του όμως είναι αυτή που απεικονίζει γυναικείες προσωπογραφίες ή γυμνά – οι γυναίκες είναι συνήθως από την Άπω Ανατολή - που βρίσκονται σε μπάνια θολά από ατμούς ή σε αίθουσες καραόκε.    Η ατμόσφαιρα όμως είναι πάντοτε ομιχλώδης.  Γενικά χρησιμοποιεί την δεξιότητά   του να παράγει «θολά», μυστηριώδη, ατμοσφαιρικά περιβάλλοντα, μπερδεύοντας έτσι τα όρια ανάμεσα στην παραίσθηση και την πραγματικότητα.  ...

TARSILA DO AMARAL (1886-1973)


  

Βραζιλιάνα ζωγράφος, από τις βασικές μορφές που εισήγαγαν τη μοντέρνα τέχνη στη χώρα. 

 


Γεννημένη σε πλούσια οικογένεια με φυτείες καφέ, μεγάλωσε σε αγροτικό περιβάλλον.

 


Παρά το ότι οι κοπέλες εύπορων οικογενειών δεν μορφώνονταν, εκείνη απέκτησε ανώτερη εκπαίδευση στην πατρίδα της και στη Βαρκελώνη. 

 


Από το 1916 σπούδασε τέχνη με συντηρητικούς δασκάλους στο Sao Paulo και μεταξύ 1920-1923 συνέχισε στο Παρίσι. 

 


Εκεί γνώρισε τα μοντέρνα κινήματα και ταξίδεψε στην Ευρώπη με τον ποιητή και θεωρητικό Andrade, τον οποίο αργότερα παντρεύτηκε. 

 


Ήδη από τις αρχές των 20ς, όταν ζωγράφισε το έργο A Negra, είχε επινοήσει ένα ύφος που συνδύαζε τη βραζιλιάνικη θεματολογία με τη μοντέρνα τέχνη. 

 


Επιστρέφοντας στη Βραζιλία το 1923 συνδέθηκε με την σημαντική πρωτοποριακή ομάδα καλλιτεχνών Grupo dos Cinco και ταξίδεψε στη χώρα ζητώντας έμπνευση από την ιθαγενή τέχνη και κουλτούρα. 

 


Το 1924 ο Andrade εξέδωσε ένα επιδραστικότατο για τη χώρα μανιφέστο, με εξώφυλλο ένα σημαντικό έργο της Amaral, όπου προέτρεπε τους καλλιτέχνες να δημιουργήσουν μια αμιγώς εθνική τέχνη, η οποία όμως θα «καταβρόχθιζε» και τον ευρωπαϊκό μοντερνισμό. 

 


Τα χρώματά της γίνονταν σταδιακά όλο και λαμπρότερα, τα έργα δισδιάστατα, οι φόρμες όλο και πιο απλοποιημένες, ενώ στο έργο της μπήκε το σουρεαλιστικό στοιχείο.

 

 

Με το ιδιαίτερο αυτό στιλ ζωγράφισε τοπία της χώρας της, αλλά και σκηνές τόσο από μεγαλουπόλεις όσο και από την ύπαιθρο. 

 

Το 1931 ταξίδεψε στη Σοβιετική Ένωση και το 1932 υποστήριξε τη βραζιλιάνικη επανάσταση ενάντια στη δικτατορία (φυλακίστηκε μάλιστα για ένα μήνα ως αριστερή).

 

 

Εξέθεσε στη χώρα της, αλλά και στο Παρίσι, όπου ήταν γνωστή και αλλού. 

 


Χαρακτηρίστηκε ως η «πιο βραζιλιάνα από τους καλλιτέχνες της χώρας».


 


 




 

Αυτοπροσωπογραφία

Σχόλια