GIUSEPPE DE NITTIS (1846-1884)

 

 Ιταλός ζωγράφος από την περιοχή της Απουλίας. 

Γεννήθηκε σε εύπορη οικογένεια, η οποία τον έστειλε να μαθητεύσει σε γνωστό ζωγράφο της περιοχής και μετά σε Καλών Τεχνών στη Napoli. 

Ωστόσο, επειδή εξέφραζε ανοιχτά τη γνώμη του για φλέγοντα (και πολιτικά) θέματα της εποχής, αποβλήθηκε απ’ αυτή το 1863. 

Ωστόσο εκείνος άρχισε να παίρνει μέρος σε εκθέσεις (εξέθεσε μάλιστα και με την ομάδα των Macchiaioli). 

Το 1867 πήγε στο Παρίσι, όπου εξέθεσε και στο Salon. 

Επέστρεψε στη Napoli, όπου άρχισε να ζωγραφίζει στην ύπαιθρο, φιλοτεχνώντας πολλές απόψεις του Βεζούβιου. 

Το 1872 ξαναπήγε στο Παρίσι, όπου γνώρισε επιτυχία στο Salon με ένα έργο του του 1874. 

Την ίδια χρονιά πήρε μέρος στην ιστορική πρώτη ιμπρεσιονιστική έκθεση μετά από πρόσκληση του Degas. 

Ωστόσο η δουλειά του – ως μη καθαρά ιμπρεσιονιστική – δεν έγινε αποδεκτή από τα άλλα μέλη της ομάδας, οπότε δεν πήρε μέρος στις υπόλοιπες εκθέσεις της. 

Μετά το 1875 από τα αγαπημένα του μέσα έγινε το παστέλ. 

Στο σπίτι του στο Παρίσι έγινε μέρος συχνών καλλιτεχνικών συναντήσεων, στις οποίες σύχναζαν μεταξύ άλλων και οι Manet και Zola. 

Το 1878 τιμήθηκε με σημαντικές διακρίσεις. Πέθανε ξαφνικά από καρδιά στα 38 του χρόνια. 

Στο έργο του συνδύασε την ακαδημαϊκή ζωγραφική του Salon με τον ιμπρεσιονισμό.

Αυτοπροσωπογραφία

JOHN TENNIEL (1820-1914)

 

Βρετανός εικονογράφος και γελοιογράφος. 

Γεννήθηκε στο Λονδίνο. 

Ασχολείτο από μικρός με την ξιφασκία. Το 1840, μετά από ατύχημα σε προπόνηση με τον πατέρα του, επίσης ξιφομάχου, έχασε σταδιακά την όραση από το δεξί του μάτι. 

Σπούδασε στη Royal Academy of Arts από το 1842. Ωστόσο, διαφωνώντας με τις μεθόδους διδασκαλίας, εξασκείτο μόνος του στο σχέδιο. 

Αρχικά ζωγράφιζε στο ύφος των Ναζαρηνών. 

Από το 1842 άρχισε να εικονογραφεί βιβλία. 

Από το 1850 ξεκίνησε η συνεργασία του με το σατιρικό περιοδικό Punch. Η συνεργασία αυτή κράτησε πάνω από 50 χρόνια και τον έκανε διάσημο και πλούσιο. 

Εδώ και παρακάτω μερικές από τις γελοιογφίες του για το Punch. Σήμερα το νόημά τους είναι μάλλον ακατανόητο, σατίριζαν όμως σημαντικά παγκόσμια πολιτικά ή κοινωνικά θέματα της εποχής.

Οι λεπτομερείς καρικατούρες και γελοιογραφίες του σατιρίζουν πολιτικές κυρίως καταστάσεις, διαθέτουν συχνά βιτριολικό χιούμορ και καυτηριάζουν τον κόσμο και την κατάστασή του. Ωστόσο υπήρξε φανατικός πολέμιος του ιρλανδικού εθνικισμού και παρουσίασε τους Ιρλανδούς που σχετίζονταν μ’ αυτόν με ρατσιστικό τρόπο. 

Φιλοτέχνησε για το περιοδικό 2.165 γελοιογραφίες! 

Παράλληλα συνέχισε να εικονογραφεί βιβλία. Η διασημότερη εικονογράφησή του είναι αυτή για την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» και για την συνέχειά της «Μέσα από τον καθρέφτη…» του Lewis Carroll μεταξύ 1865-1871. 

Δημιούργησε συνολικά 92 εικόνες, που παραμένουν μέχρι σήμερα οι γνωστότερες για το κλασικό αυτό έργο. 

Οι εικόνες που έχουμε στις μέρες μας για την Αλίκη και τους απίστευτους ήρωες των βιβλίων αυτών προέρχονται από την εικονογράφηση του Tenniel και όχι τόσο από τις περιγραφές του ίδιου του Carroll. 

Η ασπρόμαυρη εικονογραφική / γελοιογραφική δουλειά του χαρακτηρίζεται από ακρίβεια, εμμονή στη λεπτομέρεια και δείχνει τις σχεδιαστικές του ικανότητες. 

Το 1893 χρίστηκε Ιππότης. Ήταν η πρώτη φορά που ο τιμητικός αυτός απονεμήθηκε σε εικονογράφο ή γελοιογράφο.

 

Αυτοπροσωπογραφία

PAUL WONNER (1920-2008)

 

Αμερικανός ζωγράφος γεννημένος στην Αριζόνα. 

Σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Berkeley στην Καλιφόρνια. 

Έγινε γνωστός στα 50ς αρχικά ως αφηρημένος εξπρεσιονιστής. 

Ωστόσο σύντομα σχετίστηκε με την Bay Area Figurative Movement, μια ομάδα καλλιτεχνών των 50ς-60ς από το San Francisco που επέστρεψαν στην παραστατικότητα αντιδρώντας στην κυριαρχία του αφηρημένου εξπρεσιονισμού. 

Από το 1952 είχε γνωρίσει τον επίσης ζωγράφο Theopilus Brown. Ερωτεύτηκαν και έμειναν μαζί για πάρα πολλά χρόνια. 

Το 1956 ξεκίνησε τη σειρά με λουόμενους και πορτρέτα αγοριών (συχνά στην ύπαιθρο) σε ονειρική ατμόσφαιρα. 

Από το 1962 δίδασκε στο University of California του Los Angeles. 

Στα τέλη των 60ς προσχώρησε στον φωτορεαλισμό φιλοτεχνώντας σχεδόν αποκλειστικά νεκρές φύσεις. 

Οι νεκρές φύσεις του είναι ιδιαίτερες : Τα αντικείμενα πολλές φορές είναι αραιά και προοπτικά τοποθετημένα, δίνοντας αίσθηση βάθους. 

Ωστοσο ανάμεσα στα λουλούδια και τα σκεύη τοποθετεί σύγχρονα κοινότοπα αντικείμενα. 

Γενικά με το έργο του κατέγραψε τη ράθυμη, χαλαρή και ηδονική ατμόσφαιρα της Καλιφόρνια.  

Αυτοπροσωπογραφία