ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΣΕ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΥΣ

Μια περιήγηση
στον κόσμο της τέχνης.

Ζωγράφοι, έργα και διαδρομές.
Ένα αρχείο για να ανακαλύπτουμε την τέχνη, πέρα από εποχές και σύνορα.

Από το αρχείοΠρόσωπα & έργα
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα DENIS MAURICE (1870-1943). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα DENIS MAURICE (1870-1943). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

YANG QIAN (1959-

Κινέζος ζωγράφος που σπούδασε τέχνη από το 1982 στο Sichuan .    Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στις ΗΠΑ, στο Πανεπιστήμιο της Florida , απ’ όπου αποφοίτησε το 1988.  Διδάσκει τέχνη από διάφορες θέσεις στην Κίνα, αλλά και σε επισκέψεις του στις ΗΠΑ, και ζει στο Πεκίνο.    Έχει κάνει πολλές εκθέσεις τόσο στην πατρίδα του όσο και στο εξωτερικό.  Συχνά τα έργα του κάνουν αναφορές στη δυτική ζωγραφική και γενικότερα το ύφος του είναι δυτικότροπο.  Ασχολήθηκε με διαφορετικές θεματολογίες (πάντοτε ποιητικά ρεαλιστικές), η γνωστότερη σειρά του όμως είναι αυτή που απεικονίζει γυναικείες προσωπογραφίες ή γυμνά – οι γυναίκες είναι συνήθως από την Άπω Ανατολή - που βρίσκονται σε μπάνια θολά από ατμούς ή σε αίθουσες καραόκε.    Η ατμόσφαιρα όμως είναι πάντοτε ομιχλώδης.  Γενικά χρησιμοποιεί την δεξιότητά   του να παράγει «θολά», μυστηριώδη, ατμοσφαιρικά περιβάλλοντα, μπερδεύοντας έτσι τα όρια ανάμεσα στην παραίσθηση και την πραγματικότητα.  ...

MAURICE DENIS (1870-1943)

Γάλλος μεταϊμπρεσιονιστής ζωγράφος και θεωρητικός τέχνης, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη του μοντερνισμού. 

 


Γεννήθηκε σε μικρή πόλη της Νορμανδίας. Από πολύ νωρίς η οικογένειά του εγκαταστάθηκε πολύ κοντά στο Παρίσι. 

 


Από το 1888 σπούδασε στην Academie Julian και μετά στην Ecole des Beaux-Arts, την οποία εγκατέλειψε θεωρώντας την ακαδημαϊκή, ενώ μελετούσε στο Λούβρο αναγεννησιακούς καλλιτέχνες. 



Προσχωρεί στο συμβολισμό και το 1890 με τους συμφοιτητές του στη σχολή Serusier, Bonnard, Vuillard κ.ά. ιδρύει την επιδραστική ομάδα Nabis. Τα μέλη της θαύμαζαν τον Gauguin και είχαν μυστικιστική θεώρηση της τέχνης, που ταίριαζε στη θρησκευτική φύση του Denis. 

 


Το 1898 ταξιδεύει στη Ρώμη και μελετά από κοντά τους παλιούς δασκάλους. 

 


Πίσω στη Γαλλία φιλοτεχνεί μνημειακές τοιχογραφίες σε ναούς και σε δημόσια ή ιδιωτικά μέγαρα και επιχειρεί να αναβιώσει τη θρησκευτική ζωγραφική, ιδρύοντας μάλιστα Εργαστήρια Θρησκευτικής Τέχνης (1919). 

 


Το θεωρητικό έργο του («Θεωρίες», 1912, «Νέες Θεωρίες για την μοντέρνα τέχνη και τη θρησκευτική τέχνη», 1922 κ.ά.) ασκούν μεγάλη επίδραση στους νέους μοντέρνους καλλιτέχνες και ανοίγουν το δρόμο για κινήματα όπως ο κυβισμός, η αφηρημένη τέχνη και ο φωβισμός. 

 

"Αφιέρωμα στον Cezanne" (1900). Έργο - μανιφέστο, καθώς γύρω από ένα έργο του Cezanne, που ανήκε στον απόντα Gauguin, βρίσκονται οι Redon και Serusier (μπροστά) και πίσω από τον πίνακα από αριστερά οι Vuillard, ένας κριτικός με ψηλό καπέλο, Vollard, Denis, Ranson, Roussell και Bonnard (με πίπα) 

Αργότερα θα γίνει νεοκλασικιστής. Σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. 



Παρά την αναμφισβήτητη συμβολή του στη διαμόρφωση της μοντέρνας τέχνης, υπήρξε συντηρητικός και θρησκευόμενος.  


Στην περίφημη υπόθεση Dreyfus, που δίχασε τη Γαλλία, ήταν εναντίον του Dreyfus, το 1905 αντιτάχτηκε στη μείωση της εξουσίας της εκκλησίας και τον διαχωρισμό της από το κράτος και το 1904 εντάχθηκε στην εθνικιστική, καθολική Γαλλική Δράση, την οποία εγκατέλειψε μόνο όταν εξελίχτηκε σε ακροδεξιά και καταδικάστηκε από το Βατικανό (1927).


Η ζωγραφική του χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερη ευαισθησία, απαλά χρώματα και συχνά μεταφυσικά θέματα.

 




 
 
 

Αυτοπροσωπογραφία