ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΣΕ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΥΣ: SEGALL LASAR (1891-1957)

YANG QIAN (1959-

στις Νοεμβρίου 07, 2026

Κινέζος ζωγράφος που σπούδασε τέχνη από το 1982 στο Sichuan . Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στις ΗΠΑ, στο Πανεπιστήμιο της Florida , απ’ όπου αποφοίτησε το 1988. Διδάσκει τέχνη από διάφορες θέσεις στην Κίνα, αλλά και σε επισκέψεις του στις ΗΠΑ, και ζει στο Πεκίνο. Έχει κάνει πολλές εκθέσεις τόσο στην πατρίδα του όσο και στο εξωτερικό. Συχνά τα έργα του κάνουν αναφορές στη δυτική ζωγραφική και γενικότερα το ύφος του είναι δυτικότροπο. Ασχολήθηκε με διαφορετικές θεματολογίες (πάντοτε ποιητικά ρεαλιστικές), η γνωστότερη σειρά του όμως είναι αυτή που απεικονίζει γυναικείες προσωπογραφίες ή γυμνά – οι γυναίκες είναι συνήθως από την Άπω Ανατολή - που βρίσκονται σε μπάνια θολά από ατμούς ή σε αίθουσες καραόκε. Η ατμόσφαιρα όμως είναι πάντοτε ομιχλώδης. Γενικά χρησιμοποιεί την δεξιότητά του να παράγει «θολά», μυστηριώδη, ατμοσφαιρικά περιβάλλοντα, μπερδεύοντας έτσι τα όρια ανάμεσα στην παραίσθηση και την πραγματικότητα. ...

Λιθουανός ζωγράφος γεννημένος στο Vilnius (ρωσικό τότε) σε εβραϊκή οικογένεια.

Στα 15 του πήγε στο Βερολίνο, όπου σπούδασε τέχνη στην εκεί Ακαδημία (1906-1910) και μετά στη Δρέσδη, όπου συνέχισε τις σπουδές του.

Μετά από ένα ταξίδι του εκεί, αγάπησε τη Βραζιλία, όπου ζούσαν ήδη κάποια από τα αδέλφια του.

Εγκαταστάθηκε στο Sao Paulo το 1923 και πέρασε εκεί την υπόλοιπη ζωή του, επιστρέφοντας ωστόσο στην Ευρώπη για τις εκθέσεις του.

Στην εποχή της Γερμανίας η δουλειά του ήταν εξπρεσιονιστική με κυβιστικές επιρροές.

Ζωγράφιζε κυρίως βασανισμένες φιγούρες, που θύμιζαν αφρικάνικη τέχνη, σε κλειστοφοβικά περιβάλλοντα. Μερικά έργα του ήταν εμπνευσμένα από το εβραϊκό περιβάλλον της παιδικής του ηλικίας.

Το 1912 μάλιστα έφτιαξε μια σειρά με ηλικιωμένους σε άσυλο. Στη Δρέσδη ίδρυσε μια εξπρεσιονιστική ομάδα καλλιτεχνών όπου συμμετείχαν μεταξύ άλλων οι Dix και Felixmuller.

Στα 30ς η φασιστική Γερμανία απαγόρεψε την έκθεση έργων του.

Πολλοί θεωρούν ότι το ευρωπαϊκό έργο του εικονογραφεί τη βαθιά κρίση, οικονομική και κοινωνική, της Ευρώπης πριν το ξέσπασμα του πολέμου.

Η Βραζιλία άλλαξε το ύφος, την θεματολογία του και το χρώμα του.

Επηρεάστηκε βαθιά τόσο από το τοπίο, τις φυτείες και την οργιαστική βλάστηση, όσο και από τις πόλεις της (τις φαβέλες, την κακόφημη γειτονιά του Rio, τους μουλάτους κλπ.)

Η σκληρή απεικόνιση πορνών και ανθρώπων που υποφέρουν προκάλεσε αντιδράσεις, που κορυφώθηκαν όταν οργάνωσε μια «Εβδομάδα Τέχνης» το 1922 με ζωγραφική, μουσική, παραστάσεις κλπ.. Η εκδήλωση αυτή θεωρείται η απαρχή του μοντερνισμού στη χώρα.

Κατέκτησε κορυφαία θέση στους avant-garde κύκλους της χώρας και υπήρξε βασική επιρροή για την ανάπτυξη του εκεί μοντέρνου κινήματος.

Με ύφος μεταξύ κυβισμού και εξπρεσιονισμού, απεικόνισε κυρίως κοινωνικά θέματα (ανθρώπινος πόνος, φτώχεια, πορνεία, μετανάστευση, όπως το «Πλοίο των μεταναστών», πρώτη εικόνα πάνω), αλλά και ελαφρότερα θέματα.