Οι γονείς του βρισκόταν μόλις στα όρια της μεσαίας τάξης, αλλά αγαπούσαν τη μουσική και είχαν φιλοδοξίες για τους δύο γιους τους. 

Μάθαινε πιάνο, αλλά μια κρίση κόκκινου πυρετού στα 14 του άφησε για την υπόλοιπη ζωή του προβλήματα στην όραση, την ακοή και στο συκώτι. 

Μετά από φοίτηση σε ιδιωτική σχολή έγινε δεκτός το 1881 στη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών, αλλά δεν ακολούθησε τους περισσότερους συμφοιτητές του για περαιτέρω σπουδές στο Παρίσι. 

Παρέμεινε στη Στοκχόλμη, από την οποία αντλούσε την έμπνευσή του και ταξίδεψε για πρώτη φορά έξω από τη Σκανδιναβία μόλις το 1900, όταν πλέον είχε αναγνωριστεί ως ζωγράφος. 

Πέρασε όλη του τη ζωή στην πόλη αυτή, ζώντας με τη μητέρα και τον αδελφό του. Τελικά εγκαταστάθηκαν σε διαμέρισμα σε λόφο, με θέα σε όλη την πόλη. 

Από τα 1890ς έως το 1904 τα περισσότερα θέματά του ήταν νυχτερινές όψεις της θέας από το σπίτι του, καθώς και σκηνές από τους δρόμους της πόλης. 

Στα έργα του χρησιμοποιεί κυρίως τόνους του μπλε δημιουργώντας χαρακτηριστική ομιχλώδη ατμόσφαιρα. Γι' αυτό και στις πρώτες περιόδους της καριέρας του τον αποκαλούσαν "blue painter". 

Όσο περνούσε ο καιρός τα ατμοσφαιρικά αυτά έργα γίνονταν όλο και πιο απλοποιημένα και αφηρημένα και τελικά έμειναν μόνο τα φώτα της πόλης και οι αντανακλάσεις τους στο νερό. 

Μετά το 1904, όντας επιτυχημένος, εξομολογήθηκε σε φίλο του ότι ήταν εξαντλημένος από αυτή τη θεματολογία και στράφηκε αποκλειστικά στη ζωγραφική της ανθρώπινης φιγούρας. 

Πασχίζοντας να μειώσει τα χρόνια προβλήματα υγείας έγινε καλός κολυμβητής και σύχναζε σε λουτρά, όπου βρήκε το νέο θέμα του : Το αντρικό γυμνό, που φιλοτεχνούσε ως το τέλος του. 

Όπως όλα δείχνουν ήταν ομοφυλόφιλος και είχε σχέση τουλάχιστον με ένα από τα μοντέλα του. 

Μετά το θάνατό του ο αδελφός του έκαψε όλα τα γράμματά του για να αποφύγει το σκάνδαλο και τις συνέπειες (η ομοφυλοφιλία ήταν απαγορευμένη στη Σουηδία ως το 1944).

Αυτοπροσωπογραφία