Γάλλος «ακαδημαϊκός» ζωγράφος, νεοκλασικιστής και οριενταλιστής. 

Ήταν γιος χρυσοχόου. Από το 1842 σπούδασε στο Παρίσι, αρχικά κοντά σε ζωγράφους και μετά στη Ecole des Beaux-Arts.

Ταξίδεψε στην Ιταλία, όπου έμεινε για ένα χρόνο. 

Η Φρύνη στον Άρειο Πάγο

 Από την αρχή οπαδός του νεοκλασικισμού, ήταν επικεφαλής μιας σχετικής ομάδας που αποκαλούνταν «Neo-Grec». 

Yποστηρίχτηκε και έγινε γνωστός από τον επιδραστικό κριτικό και συγγραφέα Theophile Gautier. 

Από το 1847 εξέθετε στο παρισινό Salon. Το 1852 έλαβε μια παραγγελία από τον Napoleon III για μια μεγάλη τοιχογραφία που θα συνδύαζε την εποχή του Αυγούστου στη Ρώμη με τη γέννηση του Χριστού. 

Με την αμοιβή πραγματοποίησε μεγάλα ταξίδια στην Κωνσταντινούπολη και μετά στην Ελλάδα, την Τουρκία και αλλού.

Αρχηγός σώματος βασιβουζούκων

Το 1853 απέκτησε νέο στούντιο στο Παρίσι, που έγινε σημείο συνάντησης καλλιτεχνών από διάφορους χώρους (Gautier, Berlioz, Brahms, Rossini, Sand (Γεωργία Σάνδη) κ.ά.

Η Βάκχη

Το 1856 επισκέφτηκε για πρώτη την Αίγυπτο και άλλα μέρη της Μέσης Ανατολής και ξεκίνησε μεγάλη σειρά με οριενταλιστικά θέματα (έκανε και άλλα ταξίδια αργότερα). 

Το 1864 έγινε καθηγητής στην Ecole des Beaux-Arts, θέση που διατήρησε ως το θάνατό του! Στα 40 αυτά χρόνια από το εργαστήριό του βγήκαν πάνω από 2000 καλλιτέχνες, ενώ οι θέσεις σ’ αυτό ήταν περιζήτητες. 

Αλβανός αξιωματικός (1894)

Ταναγραία

Sarah Bernardt

Τιμήθηκε πολλές φορές από το κράτος. 

Υπήρξε ιδιαίτερα συντηρητικός στη δουλειά του και εναντιώθηκε με κάθε τρόπο στα μοντέρνα κινήματα – κατέκρινε δημόσια τόσο τον Manet όσο και τους ιμπρεσιονιστές και ήταν ενάντια στην ίδρυση του Musee d’ Orsay. 

Τα θέματά του είναι ιστορικά, μυθολογικά και, βεβαίως, οριενταλιστικά. Ασχέτως θεματολογίας, πολύ συχνά κεντρικό ρόλο στις συνθέσεις του παίζουν εξιδανικευμένα γυναικεία γυμνά.

Αυτοπροσωπογραφία του ενώ δουλεύει το γλυπτό της Ταναγραίας

Ιταλός φουτουριστής ζωγράφος γεννημένος στη Δαλματία. 

Από τα 12 του χρόνια ζούσε στη Gorizia, μια μικρή ιταλική πόλη. 

Το 1925 ανακαλύπτει τον φουτουρισμό και παθιάζεται μ’ αυτόν. Θα παραμείνει πιστός στο κίνημα σε όλη του τη ζωή, ακόμα κι όταν ο φουτουρισμός είχε σβήσει προ πολλού.

Γνωρίζει τον ηγέτη του κινήματος Marinetti και αρχίζει να ζωγραφίζει από το 1926.

Παθιάζεται επίσης με τα αεροπλάνα και την ιδέα της πτήσης και γίνεται ο βασικότερος ίσως εκπρόσωπος της λεγόμενης Aeropittura, ενός βραχύβιου ιταλικού κινήματος με φουτουριστικά στοιχεία και θέμα την πτήση. 

Στα 30ς γίνεται εξέχον μέλος και «προπαγανδιστής» του φουτουρισμού και το 1936 παίρνει μέρος στη Μπιενάλε της Βενετίας. 

Από το 1938, με ειδική άδεια, μπορεί να πετάει με αεροπλάνα δωρεάν για «καλλιτεχνικούς λόγους». 

Πολέμησε στο Β’ Παγκόσμιο και το 1945 αιχμαλωτίστηκε από παρτιζάνους (ήταν από τους λίγους επιζήσαντες από τους αιχμαλώτους).

Μεταπολεμικά δίδαξε σε σχολεία, έζησε μεταξύ 1951-1959 στο Παρίσι (δίδασκε στο Ιταλικό Λύκειο) και μεταξύ 1960-1967 στο Κάιρο, όπου ήταν διευθυντής στο εκεί Ιταλικό Ινστιτούτο, το οποίο εκμοντέρνισε. 

Το 1968 επέστρεψε στην Ιταλία και συνέχισε να προωθεί το φουτουρισμό – αν και το κίνημα ήταν προ πολλού νεκρό - τόσο στα εικαστικά όσο και στη λογοτεχνία (ο ίδιος ήταν και ποιητής). 

Ζωγράφισε επίσης τοπία επηρεασμένα από το άγριο τοπίο της Νορμανδίας και αφηρημένα έργα. 

Δικαίως αποκαλείται «ο τελευταίος των φουτουριστών». 

 

 

 

Αυτοπροσωπογραφία