Κουβανός ζωγράφος γεννημένος στην Αβάνα. 

Ως έφηβος ήταν αυτόπτης μάρτυρας πολλών βίαιων πράξεων στους δρόμους της πόλης (πυροβολισμοί, βόμβες σε μαγαζιά, συλλήψεις από τη μυστική αστυνομία του δικτάτορα Batista κλπ.) 

Πανηγύρισε την επανάσταση του Castro το 1959, σύντομα όμως απογοητεύτηκε καθώς και αυτή χρησιμοποίησε βίαιες μεθόδους. 

Όλα αυτά έπαιξαν ρόλο στη μελλοντική του δουλειά. 

Στα 18 του πήγε στη Νέα Υόρκη, όπου σπούδασε τέχνη αποφοιτώντας το 1969. Το 1975 έκανε την πρώτη του ατομική έκθεση. 

Αρχικά τα έργα του ήταν ασφυκτικά γεμάτα από φιγούρες που θύμιζαν καρτούν. Θεωρούσε τον κάτοικο της πόλης ως κάποιον που βρίσκεται κάτω από διαρκή απειλή. Έτσι έφτασε σε ένα είδος «δυστοπικής pop art”. 

Σύντομα όμως εγκατέλειψε αυτό το ύφος. Στη συνέχεια άλλαζε συχνά στιλ και ακριβώς οι συνεχείς αλλαγές έγιναν χαρακτηριστικές του ύφους του. 

Στα 80ς έφτιαχνε παραμορφωμένες γυμνές φιγούρες, συχνά με μοντέλο τον εαυτό του, φτάνοντας έτσι σε ένα είδος νεο-εξπρεσιονισμού. 

Στα 80ς στα έργα του συνυπήρχε παραστατικότητα και αφηρημένα στοιχεία, με σκοτεινά αποτελέσματα επηρεασμένα από την θανατηφόρα επιδημία του AIDS. 

Στα 90ς κυριαρχούν θέματα μετανάστευσης και εξορίας, καθώς οι φυγάδες από την πατρίδα του πλήθαιναν.

Το 1992 μετακόμισε στη Νέα Ορλεάνη, όπου έφτιαξε μεγάλα έργα, εγκαταστάσεις και κατασκευές. 

Άρχισε να εντάσσει διάφορα υλικά (μέταλλο, ξύλο κ.ά.) στους πίνακές του. 

Μετά το 2000 εξακολουθεί να ενδιαφέρεται για κοινωνικά ζητήματα (οικονομική κρίση, πόλεμοι, κλιματική αλλαγή, τρομοκρατία κλπ.) αν και όλα αυτά περνούν αφαιρετικά στο έργο του. 

 Μετά το 2010 έχει καταλήξει σε ένα είδος πολύχρωμης γεωμετρικής αφαίρεσης. 

Στα περισσότερα έργα του «πρωταγωνιστεί» ο ίδιος. 

Η δουλειά του, σε πολλές από τις φάσεις της,  είναι σκοτεινή και βίαια.

 Έχει εκθέσει σε Ευρώπη και Λατινική Αμερική και έχει πάρει μέρος σε σημαντικές ομαδικές εκθέσεις.