SALVO (1947-2015)

 

Καλλιτεχνικό όνομα με το οποίο είναι γνωστός ο Ιταλός ζωγράφος Salvatore Mangione. 

 

Γεννήθηκε στη Σικελία, αλλά οι οικογένεια μετακόμισε στο Τορίνο το 1956. 

 

Από τότε έμεινε κυρίως εκεί και έδρασε σε όλη του τη ζωή. 

 

Έδειξε ενδιαφέρον για την τέχνη από έφηβος. Ωστόσο ήταν αυτοδίδακτος. 

 

Στα τέλη των 60ς η δουλειά του ήταν εννοιολογική, επηρεασμένη από Αμερικανούς εννοιολογικούς καλλιτέχνες, και αρκετά αυτοαναφορική. 

 

Στις αρχές των 70ς φιλοτέχνησε 12 «αυτοπορτρέτα» με φωτομοντάζ. 

 

Salvo as Raphael

 

 Στη συνέχεια στράφηκε στην arte povera και δημιούργησε μαρμάρινες ταφόπλακες με σκαλισμένες λέξεις ή φράσεις. 

 

Το 1973 ωστόσο έκανε μια ξαφνική στροφή 180 μοιρών επιστρέφοντας πανηγυρικά στη ζωγραφική με παραδοσιακές τεχνικές και κάνοντας μια σχετική έκθεση σε μεγάλη γκαλερί της Νέας Υόρκης. 

 

Έτσι συνδέθηκε άρρηκτα με τη μεταμοντέρνα τέχνη. 

 

Στη συνέχεια πήρε μέρος σε σημαντικές ομαδικές και έκανε ατομικές σε ΗΠΑ και Γερμανία. 

 

Από το 1976 άρχισε να κάνει απλοποιημένο τοπία, φυσικά ή αστικά, με λαμπερά χρώματα, τα οποία συχνά περιέχουν και κλασικά ερείπια. 

 

Αυτά αποτέλεσαν τη γνωστότερη δουλειά του. Mεταξύ 1982-83 έκανε αναδρομικές εκθέσεις σε Γαλλία και Βέλγιο και έγινε γνωστός σε όλη την Ευρώπη. 

 

Πήρε μάλιστα μέρος στις Μπιενάλε της Βενετίας το 1976 και 1984. 

 

Στη συνέχεια δημιούργησε έργα που «συνομιλούν» με κλασικούς δασκάλους και τα οποία ενίοτε περιέχουν και αυτοπροσωπογραφίες. 

 

 

 Λεπτομέρεια του παραπάνω έργου

 

 

 

 

 

 

 

DOSSO DOSSI (π.1489-1542)

 

Όνομα με το οποίο είναι γνωστός ο Ιταλός αναγεννησιακός ζωγράφος Giovanni di Niccolo de Luteri. 

 

Γεννήθηκε σε χωριό κοντά στη Μάντοβα. Δεν είναι γνωστά πολλά πράγματα για τη νεανική του ηλικία. 

 

Ίσως μαθήτευσε σε ζωγράφο της πόλης αυτής ή της Ferrara, όπου εργαζόταν ο πατέρας του. 

 

Από το 1514 εργάστηκε για 3 περίπου δεκαετίες στην αυλή δύο διαδοχικών δουκών της Ferrara και Modena. 

 

Αν και μικρή, η αυλή αυτή φημιζόταν ως καλλιτεχνικό κέντρο. Ήταν εκεί ο κύριος αυλικός ζωγράφος. 

 

Συχνά συνεργαζόταν με τον αδελφό του Battista Dossi, που είχε μαθητεύσει στο εργαστήριο του Rafaello στη Ρώμη. 

 

Απόλλων

Ο ίδιος εκτός από ζωγραφική φιλοτεχνούσε και εφήμερα ή «εφαρμοσμένα» έργα (σκηνικά για θεατρικές παραστάσεις, διακοσμήσεις για έπιπλα κλπ.) 

 

Η Κίρκη και οι εραστές στης

Ανήκει στη Σχολή της Ferrara. 

 

Ο Δίας, ο Ερμής και η Αρετή (Σημ: Γιατί ο Δίας ζωγραφίζει πεταλούδες (;!))

Φιλοτέχνησε μυθολογικές ή αλληγορικές σκηνές, συχνά εκκεντρικές. 

 

Αρκετές απ’ αυτές έχουν ονειρική ατμόσφαιρα, αλλά και παράξενες «δυσαρμονίες» στις αναλογίες, που κάνουν ενίοτε τα πρόσωπα των έργων του να μοιάζουν με καρικατούρες. 

 

Επίσης τα πορτρέτα του συχνά έχουν ασυνήθιστες πόζες ή εκφράσεις. 

 

Πορτρέτο του δούκα της Φεράρα

 

 

Γενικά δεν είναι  τόσο διάσημος για το σχέδιό του όσο για τα αλληγορικά, κρυπτικά στοιχεία στα μυθολογικά του κυρίως έργα.

 

 

 Άτλας

 

 

 

 

 

 

 Αυτοπροσωπογραφία

ANTOINE-LOUIS BARYE (1795-1875)

 

Γάλλος ρομαντικός γλύπτης και ζωγράφος γεννημένος στο Παρίσι. 

Ξεκίνησε ως χρυσοχόος στην επιχείρηση του πατέρα του και μετά το 1810 έγινε μαθήτευσε διαδοχικά σε δύο γλύπτες (ο ένας ήταν ο χρυσοχόος του Ναπολέοντα). 

Πήρε επίσης μαθήματα από τον ζωγράφο ιστορικών θεμάτων Gros, ενώ το 1818 μπήκε στην Ecole des Beaux-Arts. 

Ωστόσο ανακάλυψε την πραγματική του κλίση το γύρω στο 1823, όταν παρατηρούσε τα ζώα στο Jardin des Plants του Παρισιού και έκανε γρήγορα σχέδια με μολύβι. 

Στη συνέχεια, στο εργαστήριό του, μετέφερε τα σχέδια αυτά σε γλυπτά και κάποιες φορές σε πίνακες. 

Έκανε και άλλα γλυπτά (πορτρέτα κυρίως), ωστόσο έγινε διάσημος για τα ζώα του, θέμα που ακολούθησε σε όλη του την καριέρα. 

Τα περισσότερα απ’ αυτά ήταν γλυπτά μικρού μεγέθους, ωστόσο φιλοτέχνησε και μεγάλες γλυπτικές συνθέσεις από μπρούτζο. 

Πολλές από τις εντυπωσιακές συνθέσεις του έχουν μυθολογικά θέματα. 

Ο Θησέας παλεύει με Κένταυρο

Παρά την επιτυχία του γνώρισε οικονομικές δυσκολίες λόγω έλλειψης επιχειρηματικής ικανότητας. 

Το 1848 αναγκάστηκε να κηρύξει πτώχευση και τα προπλάσματά του αγοράστηκαν από χυτήριο, το οποίο αναπαρήγαγε έργα του με κατώτερη ποιότητα, πράγμα που αμαύρωσε τη φήμη του ως το 1857. 

Πάντως η μεγάλη φήμη ήρθε αργά στη ζωή του: Το 1854 έγινε καθηγητής σχεδίου στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και μόλις το 1868 έγινε μέλος της Academie des beaux-arts. 

Θεωρείται σημαντικός καλλιτέχνης της ρομαντικής περιόδου και είναι από τους γνωστότερους γλύπτες ζώων όλων των εποχών. 

Παράλληλα έκανε και ζωγραφικά έργα, κυρίως βέβαια με ζώα ως θέμα, ωστόσο οφείλει τη φήμη του στη γλυπτική. Ο γιος του έγινε επίσης γλύπτης ζώων.

ΥΓ: Θα ακολουθήσει σειρά από γλυπτά, αφού αυτή υπήρξε η κύρα δραστηριότητά του.

Θησέας και Μινώταυρος