SANTIAGO RUSINOL (1861-1931)

 

Δύο παραλλαγές στο ίδιο θέμα

Ισπανός ζωγράφος, ποιητής, δημοσιογράφος και συλλέκτης από τη Βαρκελώνη. 

Ο πατέρας του είχε εργοστάσιο υφαντουργίας. Παρά το ότι ήταν ο κληρονόμος του, ο Santiago ενδιαφερόταν για την τέχνη ήδη από την εφηβεία του. 

Μαθήτευσε σε ζωγράφο της εποχής και το 1879 συμμετείχε για πρώτη φορά σε ομαδική έκθεση. 

Αεικίνητη φύση, το 1886 παρέδωσε την επιχείρηση στον αδελφό του και αφοσιώθηκε στην τέχνη και τα ταξίδια, που συνεχίστηκαν σε όλη του τη ζωή. 

Το 1888 έγινε γνωστός ως συγγραφέας χάρη στην τακτική του συνεργασία με γνωστή εφημερίδα. 

[Ο άνδρας είναι ο Erc Sati]

Το 1889 άφησε την οικογένειά του (αν και συνέχισε να βλέπει την κόρη του) και έζησε για 10 χρόνια στο Παρίσι, όπου σπούδασε τέχνη. 

Το 1893 απέκτησε μια κατοικία / εργαστήριο στην παραθαλάσσια πόλη Sitges, κοντά στη Βαρκελώνη, που τότε ήταν το επίκεντρο μοντέρνων καλλιτεχνών απ’ όλες τις τέχνες (εικαστικοί, μουσικοί, συγγραφείς κλπ.) και στην οποία οργανώνονταν κάθε είδους σχετικές εκδηλώσεις. 

Στις αρχές του 20ού αιώνα είχε καθιερωθεί (και στο Παρίσι) τόσο ως ζωγράφος όσο και ως συγγραφέας. 

Το 1899 συμφιλιώθηκε με τη σύζυγο του και επέστρεψε στο Παρίσι με την οικογένειά του πλέον, προσπαθώντας να αποτοξινωθεί από εθισμό του στη μορφίνη. 

Μορφινομανής (2 παραλλαγές)

Εκεί έγινε μέλος του επίσημου Salon (1908). 

Στην Βαρκελώνη σύχναζε στους καλλιτεχνικούς κύκλους, όπως και ο νεαρός Picasso, στους οποίους υπήρξε κεντρική φιγούρα ως το τέλος του. 

Πορτρέτο του Rusinol από τον νεαρό Picasso

Στη ζωγραφική ήταν συντηρητικός. Στις αρχές του αιώνα μάλιστα ανήκε στην ισπανική ομάδα Noucentista, που εναντιωνόταν στην μοντέρνα τέχνη. 

Ωστόσο υπήρξε σημαντικός για την ισπανική μοντερνικότητα με την έννοια ότι αρνήθηκε να ζωγραφίσει βαρύγδουπα ιστορικά θέματα, που τότε κυριαρχούσαν, φιλοτεχνώντας τοπία, πορτρέτα και καθημερινές σκηνές της περιοχής του.  

Το δωμάτιό μου στο Παρίσι

Αυτοπροσωπογραφία

ZHANG XIAOGANG (1958-

 

Κινέζος ζωγράφος γεννημένος στην επαρχία Yunnan. 

Οι γονείς του ήταν κρατικοί υπάλληλοι. Η μητέρα του τού έδωσε τα πρώτα μαθήματα σχεδίου. 

Ενηλικιώθηκε στα 60ς και 70ς, εποχή της Πολιτιστικής Επανάστασης, όταν επικρατούσε μεγάλη κοινωνικοπολιτική αναταραχή στη χώρα, ενώ οι γονείς του ειχαν σταλεί για «αναμόρφωση» επί 3 χρόνια. 

Το 1976 στάλθηκε να εργαστει σε φάρμα. 

Το 1977-82 σπούδασε σε σχολή καλών τεχνών. 

Μεταξύ 1982-85 έπασχε από κατάθλιψη, όταν αρνήθηκαν να του δώσουν θέση δάσκαλου τεχνης, αλλά και αλκοοολισμό (νοσηλεύτηκε για αποτοξίνωση το 1984). 

Όταν συνήλθε το 1985 ενώθηκε με το Νέο Κύμα των Κινέζων καλλιτεχνών, που έφερε νέα δεδομένα στην τέχνη της χώρας. 

Το 1986 ήταν από τους ιδρυτές μιας ομάδας που ανεξαρτοποιήθηκε από την κρατική επίβλεψη και εξέθετε ανεξάρτητα. 

Η «ανεξάρτητη» αυτή περίοδος έληξε το 1989, με τις ταραχές στην πλατεία Tiananmen. 

Αρχικά υιοθέτησε σουρεαλιστικό ύφος, μετά όμως από ένα τρίμηνο ταξίδι στην Ευρώπη το 1992 στράφηκε σε μια θεματολογία που εξερευνούσε το προσωπικό του παρελθόν και την σύγχρονη ιστορία της χώρας. 

Αρχικά εμπνεύστηκε από τα γεγονότα της Tiananmen, στη συνέχεια όμως, όταν βρήκε παλιές φωτογραφίες στο σπίτι των γονιών του, άλλαξε δραματικά τη θεματολογία του. 

Το έργο του έχει δυτικές επιρροές, ενώ είναι από τους Κινέζους καλλιτέχνες που έγιναν γνωστοί στη Δύση τα 90ς. 

Έχει κάνει μεγάλες σειρές έργων, ενώ έχει αχοληθεί και με τη γλυπτική.