ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΣΕ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΥΣ: FRIESZ OTHON (1879-1949)

YANG QIAN (1959-

στις Νοεμβρίου 07, 2026

Κινέζος ζωγράφος που σπούδασε τέχνη από το 1982 στο Sichuan . Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στις ΗΠΑ, στο Πανεπιστήμιο της Florida , απ’ όπου αποφοίτησε το 1988. Διδάσκει τέχνη από διάφορες θέσεις στην Κίνα, αλλά και σε επισκέψεις του στις ΗΠΑ, και ζει στο Πεκίνο. Έχει κάνει πολλές εκθέσεις τόσο στην πατρίδα του όσο και στο εξωτερικό. Συχνά τα έργα του κάνουν αναφορές στη δυτική ζωγραφική και γενικότερα το ύφος του είναι δυτικότροπο. Ασχολήθηκε με διαφορετικές θεματολογίες (πάντοτε ποιητικά ρεαλιστικές), η γνωστότερη σειρά του όμως είναι αυτή που απεικονίζει γυναικείες προσωπογραφίες ή γυμνά – οι γυναίκες είναι συνήθως από την Άπω Ανατολή - που βρίσκονται σε μπάνια θολά από ατμούς ή σε αίθουσες καραόκε. Η ατμόσφαιρα όμως είναι πάντοτε ομιχλώδης. Γενικά χρησιμοποιεί την δεξιότητά του να παράγει «θολά», μυστηριώδη, ατμοσφαιρικά περιβάλλοντα, μπερδεύοντας έτσι τα όρια ανάμεσα στην παραίσθηση και την πραγματικότητα. ...

Γάλλος ζωγράφος γεννημένος στη Χάβρη και ένας από τους γνωστούς φωβ στην πρώτη φάση της καριέρας του.

Γεννήθηκε σε οικογένεια που είχε μακρά παράδοση από καπετάνιους και εργαζόμενους σε ναυπηγεία.

Όταν πήγαινε στο λύκειο γνώρισε τον Raoul Dufy, με τον οποίο παρέμειναν φίλοι σε όλη τους τη ζωή.

Σπούδασαν τέχνη μαζί στην Καλών Τεχνών της Χάβρης (1895-96) και συνέχισαν τις σπουδές στο Παρίσι.

Εκεί γνώρισε τους Matisse, Rouault και Marquet. Επαναστάτησαν ενάντια στη συντηρητική διδασκαλία της τέχνης και έφτιαξαν την ομάδα των φωβ.

Ο Friesz εξέθεσε μαζί τους το 1907.

Το 1908 επέστρεψε στη Νορμανδία και, αλλάζοντας ύφος, στράφηκε σε μια πιο παραδοσιακή ζωγραφική.

Άνοιξε εργαστήριο το 1912, όπου δίδασκε, αλλά το 1914 επιστρατεύτηκε και πολέμησε.

Το 1919 επέστρεψε στο Παρίσι όπου έζησε ως τον θάνατό του.

Ενώ η φωβ περίοδός του χαρακτηρίζεται από το πλούσιο χρώμα και το «συστρεφόμενο» σχέδιο, στα τελευταία 30 χρόνια του χρησιμοποίησε μια πολύ πιο γαιώδη και λιγότερο πολύχρωμη παλέτα, αντλώντας έμπνευση από τους παλιούς δασκάλους (Poussin, Chardin και Corot), αλλά και με σεβασμό στα διδάγματα του Cezanne.