Ούγγρος αυτοδίδακτος ζωγράφος γεννημένος σε μικρή πόλη της χώρας. 

Ο πατέρας του ήταν φαρμακοποιός και ο ίδιος εξασκούσε το επάγγελμα αυτό ως τα 20 του χρόνια. 

Είχε μεγαλώσει μιλώντας σλοβάκικα και γερμανικά, ήξερε όμως καλά ουγγρικά, στα οποία συνήθως έγραφε τα κείμενά του. 

Το 1880, στα 27 του, βίωσε ένα μυστικιστικό όραμα, στο οποίο μια φωνή του είπε ότι «θα γίνει ο μεγαλύτερος ζωγράφος του κόσμου, μεγαλύτερος από τον Raphael». 

Από τότε άρχισε να ταξιδεύει στην Ευρώπη και να επισκέπτεται μουσεία. Επέστρεφε στη Βουδαπέστη και εργαζόταν ως φαρμακοποιός για να χρηματοδοτήσει τα επόμενα ταξίδια του. 

Ερείπια ελληνικού θεάτρου. Είχε ταξιδέψει και στην Ελλάδα.

Από το 1890 άρχισε να ταξιδεύει και σε άλλα μέρη (Μέση Ανατολή, Βόρεια Αφρική κ.α.) 

Ζωγράφισε τα γνωστότερα έργα του μεταξύ 1903-1909. Πολλά από αυτά έχουν πολύ μεγάλο μέγεθος. 

Έκανε έκθεση στο Παρίσι το 1907, καθώς και σε άλλες πόλεις της Δυτικής Ευρώπης και υπήρξε ένας από τους πρώτους Ούγγρους που έγινε γνωστός στη Δύση. 

Αντίθετα στην χώρα του δεν αναγνωρίστηκε: Τον θεωρούσαν «περίεργο», εκκεντρικό και τον αποκαλούσαν «ο τρελός ζωγράφος». 

Ήταν μοναχικός, χορτοφάγος, ειρηνιστής, εναντίον του αλκοόλ και του καπνίσματος και έγραφε σκοτεινά, προφητικά κείμενα, αλλά και αυτοβιογραφικά (ημερολόγια και σημειώσεις), ενώ άλλα εξέταζαν το θέμα της ιδιοφυίας ή παρουσίαζαν μια ιδιόρρυθμη προσωπική θρησκευτική φιλοσοφία. 

Σήμερα πιστεύεται ότι έπασχε από σχιζοφρένεια. 

Εκτός από τοπία από τα μέρη που ταξίδευε και κάποια πορτρέτα, ζωγράφισε και οραματικά, μυστηριώδη έργα. Χρησιμοποιεί πλούσια και ασυνήθιστα χρώματα.

Αν και διακρίνεται το ναϊφ στοιχείο, η ζωγραφική του δύσκολα κατατάσσεται σε σχολή. 

Μετά τον θάνατό του οι κληρονόμοι του είχαν πετάξει σε αποθήκη 42 έργα του για να τα πουλήσουν ως… καλύμματα για άμαξες! 

Ένας αρχιτέκτονας τα ανακάλυψε τυχαία όταν έψαχνε ο ίδιος για εργαστήριο και τα κράτησε στο διαμέρισμά του για 50 χρόνια πριν εκτεθούν! 

Αυτοπροσωπογραφία