Γάλλος αφηρημένος ζωγράφος, χαράκτης και γλύπτης. 

Έμεινε ορφανός από πατέρα στα 5. 

Μικρός ενδιαφερόταν για τα κέλτικα μενίρ που βρίσκονταν στην περιοχή της μικρής γενέθλιας πόλης του και για τη Ρομανική αρχιτεκτονική. Ντυνόταν μόνο στα μαύρα, πράγμα που ενοχλούσε τη μητέρα του. 

Άρχισε να σπουδάζει στην Ecole des Beaux-Arts στο Παρίσι, αλλά την εγκατέλειψε απογοητευμένος από τη συντηρητική της διδασκαλία. 

Από τα πρώιμα έργα του, πριν την "ανακάλυψη" του μαύρου

Άνοιξε εργαστήριο όπου ζωγράφιζε από πολύ νωρίς αφηρημένα έργα με κυρίαρχο χρώμα το μαύρο. 

Εξέθεσε για πρώτη φορά στο Salon des Intependants το 1947, ενώ ασχολήθηκε και με τη σκηνογραφία. 

Το 1954 πήρε μέρος στη Biennale της Βενετίας και εξέθεσε στη Νέα Υόρκη, κερδίζοντας την αναγνώριση και στις ΗΠΑ. 

Πήρε μέρος και στις δύο σημαντικές εκθέσεις με «Νέους Ευρωπαίους Ζωγράφους» στο Guggenheim και στο MOMA (1953 και 1955). 

Άποψη από έκθεση έργων του

Υπήρξε ο μόνος εν ζωή καλλιτέχνης που κλήθηκε ποτέ να εκθέσει στο Hermitage της Αγίας Πετρούπολης. Πέθανε σε ηλικία 103 ετών. 

Είναι γνωστός ως «ο ζωγράφος του μαύρου». 

Στα αφηρημένα έργα του κυριαρχούν πάντα στρώματα μαύρου χρώματος, τα οποία απλώνει με ποικίλα εργαλεία (κουτάλια, σπάτουλες κλπ.) και με επίσης ποικίλους τρόπους επεμβαίνει στις μαύρες επιφάνειες (τις χαράσσει, τις λειαίνει κλπ., ανάλογα με την υφή που θέλει να πετύχει). 

Αρχικά εμπνεύστηκε από την προϊστορική τέχνη και την επιθυμία του να παράγει κάτι «καθαρό» (pure). 

Τον ενδιαφέρει όχι τόσο η μαύρη επιφάνεια, όσο οι αντανακλάσεις του φωτός πάνω σ’ αυτήν και τα ποικίλα αποτελέσματα που προκαλούν. Είναι τέτοιος ο πλούτος τους κατ’ αυτόν, ώστε δεν θεωρεί τα έργα του μονόχρωμα. 

Ονομάζει την πρακτική του «Outrenoir”, κάπως σαν «Πέρα από το μαύρο».