MORRIS HIRSHFIELD (1872-1946)

 

Πολωνός ναϊφ καλλιτέχνης, που στα 18 του χρόνια μετακόμισε στις ΗΠΑ. Έτσι σήμερα είναι απο τους γνωστότερους Αμερικανούς ναϊφ.

Στη Νέα Υόρκη βρήκε δουλειά σε εργοστάσιο γυναικείων παλτών. Αργότερα άνοιξε με τον αδελφό του παρόμοιο εργοστάσιο. 

Η κακή του υγεία τον ανάγκασε να αποσυρθεί το 1935. 

Άρχισε να ζωγραφίζει μόλις το 1937. 

Σύντομα άρχισε να εκθέτει κάποια έργα του στη γκαλερί του Sydney Janis, που ενδιαφερόταν για αυτοδίδακτους καλλιτέχνες. 

Για τη ζωγραφική του ενδιαφέρθηκαν επίσης και οι σουρεαλιστές με τον Breton, ο οποίος τον συμπεριέλαβε στην πρώτη σουρεαλιστική έκθεση στις ΗΠΑ το 1942. 

Το 1943 οργανώθηκε ατομική του έκθεση στο MOMA. Ανάμεσα στους θαυμαστές του περιλαμβάνονται και οι Duchamp και Mondrian. 

Φιλοτέχνησε μόνο 77 έργα στην σύντομη καριέρα του. 

Τα θέματά του, δοσμένα απλά, δίχως προοπτική και με πλούσια χρώματα, περιλαμβάνουν γυναίκες ή ζώα και συχνά, με τη διακοσμητική τους διάθεση, θυμίζουν λαϊκά κεντήματα.

LEON GOLUB (1922-2004)

 

Αμερικανός ζωγράφος γεννημένος στο Σικάγο. 

Το 1942 αποφοίτησε από το τμήμα Ιστορίας Τέχνης του εκεί πανεπιστημίου. 

Μετά τον στρατό συνέχισε σπουδές τέχνης μεταξύ 1947-49 στο School of the Art Institute of Chicago. Εκεί γνώρισε την καλλιτέχνιδα Nancy Spero, την οποία αργότερα παντρεύτηκε. Έζησαν μαζί για 50 περίπου χρόνια. 

Στα μέσα των 50ς συμμετείχε στην ομάδα Monster Roster (το όνομα δόθηκε από έναν κριτικό), που αποτελείτο από παραστατικούς, κυρίως εξπρεσιονιστές ζωγράφους, των οποίων τα θέματα ήταν συχνά σκληρά ή υπαρξιακά. Πίστευαν ότι οι καλλιτέχνες πρέπει να εμπνέονται από την πραγματικότητα και τα κοινωνικά γεγονότα, αν θέλουν η τέχνη να έχει κάποια επίδραση. Η δουλειά του από τότε κινήθηκε πάντοτε σ’ αυτά τα πλαίσια. 

Η ομάδα έγινε ευρύτερα γνωστή το 1955, από μία σημαντική έκθεση. 

Μελέτησε την ανθρώπινη φιγούρα από την αρχαιότητα ως τις σύγχρονες φωτογραφίες, καθώς η ζωγραφική του είναι  ανθρωποκεντρική. Το ζεύγος επηρεάστηκε επίσης από την Ετρουσκική και Ρωμαϊκή τέχνη. 

Δημιούργησε μια δική του τεχνική, ξύνοντας με διάφορους τρόπους τον πίνακα και καταλήγοντας σε ένα εξπρεσιονιστικό ύφος, που χαρακτηρίστηκε ως «βάρβαρος ρεαλισμός». 

Μεταξύ 1959-64 έζησε με την Spero στο Παρίσι, καθώς θεωρούσαν την Ευρώπη πιο ανοιχτή σε τέχνη με πολιτικές, σεξουαλικές και κριτικές προς την εξουσία προεκτάσεις. 

Όταν επέστρεψε στις ΗΠΑ δημιούργησε σειρές έργων για το Βιετνάμ. Ένα από αυτά (Vietnam II) έχει μήκος πάνω από 12 μέτρα! 

Vietnam II

Στα τέλη των 70ς φιλοτέχνησε πορτρέτα δημόσιων προσώπων, κυρίως πολιτικών. 

Στα 80ς ενδιαφέρθηκε για την τρομοκρατία με διάφορες μορφές, την κρατική βία και τη βία στους δρόμους, καθώς και για θέματα ρατσισμού, ταυτότητας φύλου, καταπίεσης κλπ., πάντα οργανωμένα σε σειρές. 

Στην τελευταία φάση τα θέματά του ήταν πιο προσωπικά καθώς γερνούσε: Απώλεια, θάνατος, αποχωρισμός κ.ά., ενώ στα έργα εμφανίζονται και κείμενα. 

Είναι από τους πλέον πολιτικοποιημένους Αμερικανούς καλλιτέχνες.

JAMES McGARRELL (1930-2020)

 Αμερικανός ζωγράφος και χαράκτης γεννημένος στην Indianapolis, όπου σπούδασε τέχνη. 

Συνέχισε τις σπουδές του στο Λος Άντζελες. 

Έκανε την πρώτη ατομική του έκθεση το 1955, κέρδισε υποτροφία, και συνέχισε τις σπουδές του στην Καλών Τεχνών της Στουτγάρδης. 

Επέστρεψε στις ΗΠΑ το 1956 και ξεκίνησε μια μακρά, επιτυχημένη ακαδημαϊκή καριέρα αρχικά στο Portland και μετά στο πανεπιστήμιο απ’ όπου είχε αποφοιτήσει ο ίδιος στην Indianapolis και στο St. Louis. 

Το 1964 είχε πάρει μέρος στα Documenta του Κάσελ και το 1968 στη Μπιενάλε της Βενετίας. 

Ο γιος του σκοτώθηκε σε σεισμό στην Αϊτή στα 35 του το 2010. 

Στη ζωγραφική του χρησιμοποιεί πλούσια, «πυκνά», ενίοτε σχεδόν ψυχεδελικά χρώματα, ενώ συνήθη θέματά του είναι τα ιδιόρρυθμα εσωτερικά και τα τοπία.

Αυτοπροσωπογραφία