ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΣΕ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΥΣ: WEISBERG VLADIMIR (1924-1985)

YANG QIAN (1959-

στις Νοεμβρίου 07, 2026

Κινέζος ζωγράφος που σπούδασε τέχνη από το 1982 στο Sichuan . Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στις ΗΠΑ, στο Πανεπιστήμιο της Florida , απ’ όπου αποφοίτησε το 1988. Διδάσκει τέχνη από διάφορες θέσεις στην Κίνα, αλλά και σε επισκέψεις του στις ΗΠΑ, και ζει στο Πεκίνο. Έχει κάνει πολλές εκθέσεις τόσο στην πατρίδα του όσο και στο εξωτερικό. Συχνά τα έργα του κάνουν αναφορές στη δυτική ζωγραφική και γενικότερα το ύφος του είναι δυτικότροπο. Ασχολήθηκε με διαφορετικές θεματολογίες (πάντοτε ποιητικά ρεαλιστικές), η γνωστότερη σειρά του όμως είναι αυτή που απεικονίζει γυναικείες προσωπογραφίες ή γυμνά – οι γυναίκες είναι συνήθως από την Άπω Ανατολή - που βρίσκονται σε μπάνια θολά από ατμούς ή σε αίθουσες καραόκε. Η ατμόσφαιρα όμως είναι πάντοτε ομιχλώδης. Γενικά χρησιμοποιεί την δεξιότητά του να παράγει «θολά», μυστηριώδη, ατμοσφαιρικά περιβάλλοντα, μπερδεύοντας έτσι τα όρια ανάμεσα στην παραίσθηση και την πραγματικότητα. ...

Ρώσος ζωγράφος και θεωρητικός τέχνης από την Μόσχα.

Ο πατέρας του ήταν παιδαγωγός και ψυχολόγος.

Σπούδασε μεταξύ 1943-48.

Μετά τον πόλεμο δεν ακολούθησε το σοσιαλιστικό ρεαλισμό, γι᾽ αυτό και δεν ήταν επιτυχημένος ή πολύ γνωστός στην πατρίδα του.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η πρώτη του ατομική έκθεση στη Σοβιετική Ένωση έγινε μόλις το 1988, 3 χρόνια μετά τον θάνατό του (πριν είχε πάρει μέρος μόνο σε ομαδικές, ήδη από τη δεκαετία του 60).

Λόγω προβλημάτων με τις αρχές δεν κατάφερε να παρευρεθεί στην αναδρομική του έκθεση το 1984 στο Παρίσι.

Στα 60ς και 70ς, ως μέλος της Ένωσης Καλλιτεχνών της ΕΣΣΔ είχε εξασφαλίσει κάποιες παραγγελίες για σκηνογραφίες. Στα μέσα της καριέρας του πέρασε και μια αφηρημένη περίοδο.

Στα θεωρητικά του έργα υποστήριξε ότι μετά τον Cezanne (από τον οποίο είχε επηρεαστεί αρχικά) η έννοια του χρώματος έχει αλλάξει ριζικά, έχει «εξαντληθεί».

Από κάποιο σημείο της καριέρας του απέρριψε λοιπόν τη χρωματική γκάμα, τη χρήση χρώματος ουσιαστικά, και ζωγράφισε νεκρές φύσεις και πορτρέτα όπου κυριαρχούν γκρίζοι τόνοι, ως να ειδωμένα μέσα από πέπλα ομίχλης, αναζητώντας πάντοτε την αίσθηση της «αρμονίας».