Πολωνός ζωγράφος γεννημένος σε εβραϊκή οικογένεια στο Bialystok, που τότε ανήκε στη Ρωσία. 

Σπούδασε τέχνη σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο στο Brooklyn, όπου επηρεάστηκε αρχικά από τον καθηγητή του ζωγράφο Arthur Dow, ο οποίος υποστήριζε τη μοντέρνα τέχνη. 

Το 1905 πήγε στο Παρίσι, όπου ήρθε σε επαφή με τα μοντέρνα κινήματα. 

Εκεί συνέχισε σπουδές στην Academie Julian, έγινε φίλος με τους Rousseau, Picasso, Matisse κ.ά. και σύχναζε στο σαλόνι της Gertrude Stein. 

Ήταν μάλιστα συλλέκτης έργων του φίλου του Rousseau. 

Το 1909 επέστρεψε στη Νέα Υόρκη. Έγινε έπιθανόν ο πρώτος Αμερικανός κυβιστής, αλλά η αποδοχή του εκεί ήταν απογοητευτική, όπως οι αρνητικότατες κριτικές που πήρε όταν το 1911 έκανε έκθεση στη γκαλερί 291 του Stieglitz. 

Υποστηριζόμενος όμως από τον διευθυντή του Newark Museum, εξέθεσε εκεί το 1913. Ήταν η πρώτη έκθεση μοντέρνου καλλιτέχνη σε αμερικάνικο μουσείο. 

Ωστόσο παρέμενε πολύ φτωχός, ως το 1919 άρχισε να διδάσκει στην Art Students League. 

Η προσωπικότητά του ήταν αντιπαθής. Ευερέθιστος και αλαζονικός, συγκρουόταν ακόμα και με συμμάχους του, πράγμα που του στοίχησε το ότι δεν πήρε μέρος στην περίφημη έκθεση Armory Show το 1913. 

Έγινε ευρύτερα γνωστός μόλις το 1930, όταν το MOMA οργάνωσε αναδρομική του έκθεση, που ήταν η πρώτη του μουσείου για Αμερικανό καλλιτέχνη, ενώ το 1945 γράφτηκε γι’ αυτόν στο Life ότι υπήρξε για τις ΗΠΑ «πρωτοπόρος της μοντέρνας τέχνης». 

Το 1948 ένα άρθρο τον χαρακτήρισε ως «έναν από τους μεγαλύτερους εν ζωή Αμερικανούς ζωγράφους». 

Στα 40ς και 50ς έγινε πιο δημοφιλής με παραστατικά πλέον έργα με εξπρεσιονιστικές τάσεις (πολλά με εβραϊκή θεματολογία). 

Αρκετοί σήμερα θεωρούν ότι «δεν εκπλήρωσε τις υποσχέσεις της πρώιμης μοντέρνας, κυβιστικής δεκαετίας του, την οποία εγκατέλειψε το 1920. 

Έγραψε και ποιητικές συλλογές.  

Αυτοπροσωπογραφία

Γερμανίδα ζωγράφος που ανήκει στη λεγόμενη Νέα Σχολή της Λειψίας. 

Σπούδασε Οπτική Επικοινωνία στο εκεί πανεπιστήμιο (1996-99) και από το 1999 ως το 2003 ζωγραφική και γραφικές τέχνες στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της πόλης με καθηγητή τον Arno Rink. 

Ως το 2005 ήταν μεταπτυχιακή του φοιτήτρια. 

Το 2005 προσχώρησε στην Darmstadter Sezession και από το 2015 ενώθηκε με το Women Painters Network Berlin-Leipzi). 

Από το 2015 έχει κάνει αρκετές εκθέσεις κυρίως στη χώρα της. 

Η έμπνευση για τη δουλειά της προέρχεται τόσο από προϋπάρχουσα όσο και επινοημένη εικονογραφία. 

Βασική πηγή έμπνευσής της πάντως είναι η άγρια φύση.

Στα έργα της συνενώνει διαφορετικής φύσης στιλ, όπως ρεαλισμό και αφαίρεση. 

Το αποτέλεσμα είναι συνήθως αινιγματικό.

Το αβέβαιο ή το ανοίκειο στοιχείο είναι επίσης παρόντα. 

Στη δουλειά της ενυπάρχει η δεξιοτεχνία και ακαδημαϊκή τελειότητα, δίχως όμως αυτά να είναι αυτοσκοπός. 

Αρκετές φορές δημιουργεί φανταστικούς κόσμους που θυμίζουν ζούγκλες με οργιαστική βλάστηση και άγρια ζώα.

Ιταλός καλλιτέχνης και συγγραφέας για θέματα τέχνης, γεννημένος στο Μιλάνο σε πλούσια οικογένεια. 

Το 1944 έφυγε από τη χώρα έχοντας εξοργίσει τις φασιστικές αρχές επειδή τις κορόιδευε ανοιχτά, αλλά και για να αποφύγει τη στράτευση. 

Όταν επέστρεψε μετά τον πόλεμο ξεκίνησε ταυτόχρονες σπουδές νομικής και τέχνης στην Brera Academy of Art. 

Το 1951 ίδρυσε με τον καλλιτέχνη Sergio Dangelo το κίνημα arte nucleare, το οποίο, αντίθετα με την κυρίαρχη τότε αφηρημένη τέχνη, ήταν ανοιχτά πολιτικό και αντιδρούσε με γκροτέσκο και χαοτικό τρόπο στην πυρηνική εποχή. 

Ο ίδιος είχε ενταχθεί στον αναρχικό χώρο. 

Η γνωστότερη ίσως σειρά έργων του είναι οι «Στρατηγοί». Είναι σχηματικές φιγούρες φτιαγμένες από έτοιμα υλικά που εύρισκε και μετάλλια. 

Φιλοτέχνησε επίσης πολλά έργα που χρησιμοποιούν παρωδούν έργα γνωστών ζωγράφων, από τον Leonardo ως τον Picasso. 

Η κατά Baj "Guernica"

Κάποιες φορές μάλιστα ξαναφτιάχνει ολόκληρα έργα άλλων καλλιτεχνών. 

Το 1972, σε μια ιδιαίτερα ταραγμένη εποχή για τη χώρα, εξέθεσε το μεγάλο έργο του “Η κηδεία του αναρχικού Pinelli” (αναφορά στο παλιότερο φουτουριστικό έργο του Carra «Η κηδεία του αναρχικού Galli”). Το έργο κατέβηκε και απαγορεύτηκε η περαιτέρω έκθεσή του μετά τη δολοφονία του αξιωματικού της αστυνομίας που θεωρήθηκε υπεύθυνος για τον θάνατο του Pinelli στη φυλακή. 

Δύο εκδοχές του έργου (σήμερα βρίσκεται σε μουσείο)

Πάντως η δουλειά του συνέχισε να είναι πολιτική, όπως η σειρά Apocalypse (1978-83), που σχολιάζει την οικολογική καταστροφή του πλανήτη. 

Το 1989 σχεδίασε 30 μαριονέτες για μια όπερα για τα 200 χρόνια από τη Γαλλική Επανάσταση.

Τα πιο πρόσφατα χρόνια έκανε σειρά έργων ενάντια στον Berlusconi. 

Πολλά έργα του φανερώνουν εμμονή με το θέμα του πυρηνικού πολέμου. 

Στα κείμενά του υπεράσπιζε τη μοντέρνα τέχνη, ενώ είχε συνεργαστεί μεταξύ άλλων και με τον Eco. 

Τα έργα του, συχνά σατιρικά και με μαύρο χιούμορ, βρίσκονται κοντά στο νταντά και τον σουρεαλισμό, ενώ αργότερα σχετίστηκε με την ομάδα CoBrA. 

Έδειξε επίσης έντονο ενδιαφέρον για την παταφυσική, ένα είδος συνειδητά ψευδο-φιλοσοφίας.