Φινλανδή ζωγράφος γεννημένη στο Ελσίνκι. 

Σπούδασε στην εκεί Καλών Τεχνών μεταξύ 1997-2003, ενώ μεταξύ 1999-2000 παρακολούθησε την Beaux Arts στο Παρίσι. 

Έκανε την πρώτη της έκθεση το 2003. 

Είχε διακριθεί κερδίζοντας βραβεία το 2011 (ως νέα καλλιτέχνιδα) και το 2015. 

Τα έργα της κινούνται στο χώρο του ῾ανοίκειου῾, εκεί όπου το συνηθισμένο και αναγνωρίσιμο μετατρέπεται σε παράξενο. 

Μερικοί από τους πίνακές της διαθέτουν μάλιστα μυστηριώδη και παράδοξη ατμόσφαιρα. 

Αρκετά είναι σχεδόν μονοχρωματικά. 

Άλλα έργα της στηρίζονται στο σχέδιο. 

Συχνά προχωρά στην απόλυτη αφαίρεση.

Ιταλός ζωγράφος του λεγόμενου «Διεθνούς Γοτθικού Στιλ». 

Καταγόταν από οικογένεια που εμπλεκόταν στα διοικητικά και θρησκευτικά πράγματα της πόλης. Στα 10 του χρόνια έχασε τη μητέρα του. 

Δεν ξέρουμε πολλά για την εκπαίδευσή του. 

Γύρω στα 1390 βρισκόταν στην αυλή της Παβίας. 

Γύρω στα 1405 εργαζόταν στη Βενετία όπου, μεταξύ άλλων, φιλοτέχνησε μια τοιχογραφία για το παλάτι των δόγηδων. 

Εργάστηκε και σε άλλες πόλεις (Foligno, Brescia κλπ.) 

Γύρω στο 1420 βρισκόταν στη Φλωρεντία, όπου φιλοτέχνησε το γνωστότερο ίσως έργο του, το altarpiece με θέμα την προσκύνηση των Μάγων (το πρώτο έργο ψηλά στην ανάρτηση). 

Το 1427 πήγε στη Ρώμη για να εκτελέσει άλλη μία παραγγελία, αλλά πέθανε την ίδια χρονιά. 

Συνδύασε το γοτθικό στιλ με αρκετά περισσότερα νατουραλιστικά στοιχεία, τα οποία δούλευε με λεπτομέρειες, αλλά επηρεάστηκε και από την αραβική τέχνη. 

Θεωρείται από τους σημαντικούς καλλιτέχνες της πρώιμης Αναγέννησης και επηρέασε πολύ την ζωγραφική της Φλωρεντίας. 

Ασχολήθηκε με θρησκευτικά θέματα.

Γερμανός εξπρεσιονιστής (κυρίως) ζωγράφος και χαράκτης γεννημένος στη Δρέσδη. 

Μεταξύ 1911-12 παρακολούθησε μαθήματα σχεδίου στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της πόλης. 

Το 1917 υπηρέτησε στο ιατρικό τμήμα του στρατού και υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη μιας ομάδας εξπρεσιονιστών της Δρέσδης. 

Άρχισε να γνωρίζει επιτυχία ως χαράκτης. 

Από το 1918 έως το 1922 υπήρξε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας. 

Δημοσίευσε πολλά χαρακτικά του σε αριστερά περιοδικά της εποχής, σε βιβλία του φίλου του ποιητή Rheiner και γενικά υπήρξε παραγωγικός χαράκτης σε όλη του την καριέρα. 

Ο θάνατος του ποιητή Rheiner

Στα 20ς, αφήνοντας τον εξπρεσιονισμό, έγινε ένα από τα νεότερα μέλη της Νέας Αντικειμενικότητας, που αντέδρασε σ’ αυτόν. 

Ο ηγέτης

Τα θέματά του έγιναν περισσότερο κοινωνικά και κριτικά. 

Μετά το 1925 έγινε πιο «αντικειμενικός» και ρεαλιστής και πιο «συντηρητικός» στις εικαστικές του απόψεις, επιθυμώντας να πλησιάσει τους Παλιούς Δασκάλους. 

Στα 30ς πολλά από τα έργα του θεωρήθηκαν «εκφυλισμένη τέχνη» από τους ναζί και καταστράφηκαν. 

Το 1944 το εργαστήριό του στο Βερολίνο, όπου ζούσε τότε, καταστράφηκε από βομβαρδισμό, οπότε χάθηκαν και άλλα έργα του. 

Μεταξύ 1949-1962 δίδαξε τέχνη στο πανεπιστήμιο της Halle. 

Δύο αυτοπροσωπογραφίες σε ώριμη ηλικία