ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΣΕ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΥΣ: WOLFLI ADOLF (1864-1930)

YANG QIAN (1959-

στις Νοεμβρίου 07, 2026

Κινέζος ζωγράφος που σπούδασε τέχνη από το 1982 στο Sichuan . Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στις ΗΠΑ, στο Πανεπιστήμιο της Florida , απ’ όπου αποφοίτησε το 1988. Διδάσκει τέχνη από διάφορες θέσεις στην Κίνα, αλλά και σε επισκέψεις του στις ΗΠΑ, και ζει στο Πεκίνο. Έχει κάνει πολλές εκθέσεις τόσο στην πατρίδα του όσο και στο εξωτερικό. Συχνά τα έργα του κάνουν αναφορές στη δυτική ζωγραφική και γενικότερα το ύφος του είναι δυτικότροπο. Ασχολήθηκε με διαφορετικές θεματολογίες (πάντοτε ποιητικά ρεαλιστικές), η γνωστότερη σειρά του όμως είναι αυτή που απεικονίζει γυναικείες προσωπογραφίες ή γυμνά – οι γυναίκες είναι συνήθως από την Άπω Ανατολή - που βρίσκονται σε μπάνια θολά από ατμούς ή σε αίθουσες καραόκε. Η ατμόσφαιρα όμως είναι πάντοτε ομιχλώδης. Γενικά χρησιμοποιεί την δεξιότητά του να παράγει «θολά», μυστηριώδη, ατμοσφαιρικά περιβάλλοντα, μπερδεύοντας έτσι τα όρια ανάμεσα στην παραίσθηση και την πραγματικότητα. ...

Ελβετός καλλιτέχνης γεννημένος σε φτωχή οικογένεια, από τους γνωστότερους εκπροσώπους της Outsider Art (τέχνη ψυχοπαθών, αυτοδίδακτων κλπ.)

Είχε δύσκολα παιδικά χρόνια : Ο πατέρας του ήταν αλκοολικός και κατέληξε στη φυλακή, ενώ έχασε τη μητέρα του στα 9 του.

Ο ίδιος από παιδί εργαζόταν σκληρά σε φάρμες.

Το 1895 συνελήφθη (δεν ήταν η πρώτη φορά) για σεξουαλική παρενόχληση μικρού κοριτσιού, διαγνώστηκε με σχιζοφρένεια και κλείστηκε σε άσυλο, όπου έμεινε σε όλη του τη ζωή.

Από το 1899 δημιούργησε ένα τεράστιο σε όγκο έργο ως ζωγράφος, συγγραφέας και συνθέτης.

Πολλά από τα εικαστικά του έργα μετά το 1908 (πάνω από 1000) αποτελούν εικονογραφήσεις μιας τεράστιας σε όγκο αυτοβιογραφίας που εκτείνεται σε 45 τόμους και 25.000 σελίδες (!).

Σ’ αυτή – αν και ο χαρακτήρας εξελίσσεται και αλλάζει ονόματα – πρωταγωνιστεί από ένα σημείο και πέρα ένα παντοδύναμο alter ego του, ο Άγιος Άντολφ.

Όλα αυτά ήταν τακτικά κατανεμημένα σε τετράδια που έφεραν ξεχωριστούς τίτλους, ενώ υπήρχαν και «αυτόνομα» έργα, συνήθως ζωγραφισμένα πάνω σε εφημερίδες, τα οποία πρόσφερε ως αντάλλαγμα για την προμήθεια υλικών ζωγραφικής.

Μετά το 1912 η ζωγραφική του αναμειγνύεται με κείμενα, αριθμούς και νότες.

Θεωρούσε τον εαυτό του και συνθέτη. Έγραψε τραγούδια, εμβατήρια και χορευτικούς ρυθμούς.

Έγινε ευρύτερα γνωστός το 1921, όταν ο ψυχίατρός του έγραψε μια μελέτη γι’ αυτόν.

Μεταξύ άλλων τα έργα του χαρακτηρίζονται από τον «φόβο του κενού» (horror vacui), είναι δηλαδή ασφυκτικά καλυμμένα από χρώμα και σχέδια, χαρακτηριστικό που συναντάται σε πολλά έργα ψυχοπαθών.