Έλληνας ζωγράφος και καθηγητής της Σχολής Καλών Τεχνών στην Αθήνα. 

Γεννήθηκε στη Δραπετσώνα και ήταν παιδί μικρασιατών προσφύγων. 

Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια (ο πατέρας του απολύθηκε ως σοσιαλιστής κατά τη δικτατορία του Μεταξά, ενώ ο ίδιος συνελήφθη από τους ναζί ως κομμουνιστής. 

Άρχισε να σπουδάζει οικονομικά, τα εγκατέλειψε όμως όταν πέρασε στην Καλών Τεχνών με καθηγητές τους Μόραλη και Παπαλουκά. 

Μελέτησε τη βυζαντινή και λαϊκή τέχνη και μεταξύ 1959-61 εργάστηκε στο καλλιτεχνικό τμήμα του Οργανισμού Ελληνικής Χειροτεχνίας. 

Συνέχισε σχετικές σπουδές στην Ιταλία και ασχολήθηκε με την ανάδειξη της ελληνικής λαϊκής δημιουργίας. 

Στα 60ς ασχολήθηκε για βιοποριστικούς λόγους και με τις εφαρμοσμένες τέχνες σχεδιάζοντας αντικείμενα ή ρούχα με τη σύζυγό του καλλιτέχνιδα Πέπη Σβορώνου. 

Το 1961-67 υπήρξε ιδρυτικό μέλος (μεταξύ άλλων) της ιστορικής καλλιτεχνικής «Ομάδας Τέχνης Α». 

Από το 1976 ως το 1997 δίδαξε ως καθηγητής στην ΑΣΚΤ, της οποίας υπήρξε και πρύτανης. 

Δημοσίευσε πολλά κείμενα για την τέχνη. 

Εξέθετε από το 1961. 

Πέρασε μια περίοδο έντονα πολιτικοποιημένης τέχνης. 

Μετά το 1980 η θεματολογία του αλλάζει. 

Αρκετά από τα έργα του είναι πλέον εμπνευσμένα από την ελληνική μυθολογία, κυρίως από την Οδύσσεια. 

Δημιούργησε προσωπικό στιλ με εξπρεσιονιστικά και συγχρόνως μινιμαλιστικά χαρακτηριστικά και πλούσιο χρώμα. 

Υπήρξε από τους πλέον διανοούμενους Έλληνες καλλιτέχνες της μεταπολεμικής εποχής.