ARTHUR BOYD (1920-1999)

 

 

Αυστραλός ζωγράφος γεννημένος στη Μελβούρνη, από τους γνωστότερους και σημαντικότερους στη χώρα του. 

 

Η οικογένεια Boyd είχε από παλιά πολλούς καλλιτέχνες, αρχιτέκτονες κλπ. ενώ καλλιτέχνες ήταν και τα αδέλφια του, άντρες και γυναίκες. 

 

Στα 14 άφησε το σχολείο για να γραφεί σε νυχτερινά μαθήματα τέχνης, όπου ο δάσκαλός του τον μύησε σε συγγραφείς όπως ο Dostoyevsky και ο Kafka και τον επηρέασε γενικότερα. 

 

Αργότερα έζησε για κάποιο διάστημα με τον ζωγράφο παππού του σε μικρή παραθαλάσσια πόλη, ο οποίος στάθηκε επίσης κάτι σαν δάσκαλος. 

 

Στρατεύτηκε μεταξύ 1941-44. Κατά τη διάρκεια του πολέμου ζωγράφισε με εξπρεσιονιστικό τρόπο παραμορφωμένους ή ανθρώπους που κρίθηκαν ακατάλληλοι για θητεία, φτιάχνοντας έτσι μια πινακοθήκη «απόκληρων». 

 

Μετά τον πόλεμο άνοιξε με έναν φίλο του ζωγράφο εργαστήριο κεραμικής και έγινε μέλος ομάδων Αυστραλών καλλιτεχνών. 

 

 

Κεραμικό γλυπτό

 

Τέλη 40ς και αρχές 50ς ταξίδεψε στην κεντρική Αυστραλία και στράφηκε στην τοπιογραφία. 

 

 

 

Παράλληλα ζωγράφισε μια σειρά 31 έργων από τη ζωή μιας φανταστικής Aboriginal με μεικτή καταγωγή, θεωρώντας την ως δείγμα απόκληρου. 

 

Όταν το 1958, προκάλεσε αντιφατικές αντιδράσεις. 

 

Το 1956 ένα κεραμικό γλυπτό του στήθηκε μπροστά στο Ολυμπιακό Κολυμβητήριο της Μελβούρνης. Το 1958 αντιπροσώπευσε τη χώρα του - με έναν άλλο ζωγράφο - στη Μπιενάλε της Βενετίας. 

 

Συνδέθηκε με την ομάδα μοντέρνων παραστατικών ζωγράφων Antipodeans. 

 

Μεταξύ 1959-1971 έζησε στο Λονδίνο, όπου μεταξύ άλλων έκανε σκηνικά για μπαλέτο και όπερα. 

 

Από το 1966 ξεκίνησε μια σειρά με έργα ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, μια σειρά με θέμα την ιδέα της μεταμόρφωσης, μια άλλη με βιβλικά θέματα κ.ά. 

 

 

Επέστρεψε στη χώρα του το 1971 ως ένας από τους επιφανέστερους καλλιτέχνες της. 

 

Στα 80ς φιλοτέχνησε μια από τις σημαντικότερες σειρές του, “Australian scapegoat”, με θεματολογία την αυστραλέζικη ιστορία, με επιθετικά χρώματα και βίαιες εικόνες. 

 

Εξακολούθησε παράλληλα να ασχολείται με την κεραμική. 

 

Το 1993 δώρισε μια τεράστια έκταση που ανήκε στην οικογένειά του στο κράτος. 

 

Είναι ένας ιδιόρρυθμος και πολύ προσωπικός ζωγράφος, που εκφράστηκε κυρίως με έναν τραχύ εξπρεσιονισμό.

 

 

Αυτοπροσωπογραφία