Γερμανός ζωγράφος γεννημένος στο Lubeck. 

Ο πατέρας του σκοτώθηκε στον πόλεμο, γεγονός που τον σημάδεψε. 

Το 1955 γράφτηκε στην Καλών Τεχνών του Βερολίνου. Παρακολούθησε μαθήματα και διαλέξεις από σημαντικούς του Dada, του εξπρεσιονισμού κ.ά. που ζούσαν ακόμα τότε. 

Το 1959 βοήθησε στην οργάνωση της 1^ης Documenta του Κάσελ και μετά πήγε στο Παρίσι, όπου σύχναζε στην Ταινιοθήκη σχεδόν καθημερινά, παρακολουθώντας κυρίως ταινίες του Lang και του Murnau, της nouvelle vague κλπ. 

Την εποχή αυτή υπήρξε από τους ιδρυτές (με τους Adami και Rancillac) του κινήματος της Nouvelle Figuration, που πρέσβευε την επιστροφή στην παραστατικότητα και σχετίζεται με την pop art. 

Άρχισε να εκθέτει ατομικά από το 1964. Ζει κυρίως στο Παρίσι. 

Προσπαθώντας να επιτύχει «φωτογραφική» ποιότητα στα έργα του, χρησιμοποίησε στα 60ς και 70ς αερογράφο. 

Στα έργα του συχνά συνυπάρχουν σύγχρονα, βιομηχανικά αντικείμενα (κομμάτια από μηχανές, σωληνώσεις, καλύμματα φορτηγών κλπ.) και αποσπάσματα γυναικείων σωμάτων με έντονη σεξουαλικότητα. 

Η αντιπαράθεση / συνύπαρξη των δύο αυτών θεματικών ομάδων θυμίζει κολλάζ, αν και πρόκειται για λεπτομερέστατη ζωγραφική. 

Θεωρείται ότι με τα έργα του αυτά διαπραγματεύεται με συμβολικό τρόπο θέματα εγκλεισμού, φόβου ή πολιτικού ελέγχου.