Γάλλος ρομαντικός ζωγράφος γεννημένος κοντά στο Παρίσι. 

Η σφαγή της Χίου

Ο πατέρας του ήταν υπουργός εξωτερικών του Διευθυντηρίου. Το 1814 έμεινε ορφανός και από τους δύο γονείς. 

Το 1816 μπήκε στη Beaux-Arts και από το 1822 εξέθετε στο Salon. Μετά το 1821 εμπνεύστηκε αρκετά έργα (Η Σφαγή της Χίου, Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου κ.ά.) από την ελληνική επανάσταση, την οποία υποστήριζε. 

Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου

Από αρκετά νέος, ιδιαίτερα μετά από ένα ταξίδι στη Βρετανία το 1825, απέρριψε το νεοκλασικό ύφος και προσχώρησε με πάθος στο ρομαντικό. Πρότυπά του από τους παλιούς δασκάλους ήταν ο Rubens και η Βενετσιάνικη Σχολή της Αναγέννησης, που έδιναν βάρος στο χρώμα, αλλά και ο κατά 7 χρόνια μεγαλύτερός του Gericault. 

Στα έργα του, που συχνά έχουν βίαια θέματα, τον ενδιαφέρει περισσότερο η κίνηση, η έκφραση του πάθους, η φύση ή το εξωτικό στοιχείο. 

Το 1830 φιλοτεχνεί το γνωστότερο ίσως έργο του «Η Ελευθερία οδηγεί τον λαό», που αποτελεί πρότυπο ρομαντικού πίνακα. 

Η Ελευθερία οδηγεί τον λαό

Το 1832 ταξιδεύει στην Ισπανία και τη βόρεια Αφρική (Μαρόκο και Αλγερία), όπου εντυπωσιάζεται από τον εξωτισμό και τον «πρωτογονισμό» των περιοχών αυτών και στα θέματά του προσθέτει τον οριενταλισμό. 

Από το 1833 δέχεται πολλές παραγγελίες για τοιχογραφίες σε δημόσια κτίρια του Παρισιού. 

Το 1844 αποκτά ένα εξοχικό σπίτι κοντά στο Παρίσι, στο οποίο έμενε συχνά ως διάλειμμα από τις υποχρεώσεις του στην πρωτεύουσα. 

Εκτός από τις εξωτικές σκηνές, εμπνεόταν από ιστορικά, μυθολογικά και λογοτεχνικά (Σαίξπηρ, Byron κ.ά.) θέματα, αλλά και από τη μουσική, την οποία αγαπούσε πολύ.

Αυτοπροσωπογραφία