Γερμανός νεοκλασικός ζωγράφος γεννημένος στη Βοημία. 

Ήταν νόθος (αν και οι γονείς του έζησαν μαζί δίχως να παντρευτούν) γιος ενός Δανού ζωγράφου, όπως ζωγράφοι έγιναν και οι δύο αδελφές του. 

Από βρέφος έζησε στη Δρέσδη. Το 1741 η οικογένεια μετακόμισε στη Ρώμη, όπου ο Anton έκανε αντίγραφα σε μινιατούρες έργων του Rafaello. 

Το 1749 έγινε πρώτος ζωγράφος του Εκλέκτορα της Σαξονίας, αλλά εξακολούθησε να περνά πολύ καιρό στη Ρώμη.

Προσηλυτίστηκε στον καθολικισμό και το 1754 έγινε διευθυντής της σχολής ζωγραφικής του Βατικανού. 

Έγινε διάσημος για μερικές τοιχογραφίες του. 

Εργάστηκε και για άλλους ηγεμόνες, όπως για τον βασιλιά της Ισπανίας. Ήταν φίλος του Giacomo Casanova. 

Σήμερα είναι κυρίως γνωστός για τα πορτρέτα του, μεταξύ των οποίων και αρκετές αυτοπροσωπογραφίες. 

Φίλος επίσης με τον θεωρητικό τέχνης Winckelmann, μοιράστηκε την αγάπη του για την κλασική αρχαιότητα και υιοθέτησε το νεοκλασικό ύφος, προσπαθώντας να το καθιερώσει εις βάρος του ροκοκό που κυριαρχούσε. 

Τα περισσότερα από τα άλλα έργα του, εκτός των πορτρέτων, είναι θρησκευτικά και μυθολογικά. 

Διανοούμενος, έγραψε ο ίδιος και θεωρητικά βιβλία για την τέχνη, και μάλιστα σε 3 γλώσσες (γερμανικά, ισπανικά και ιταλικά). 

Θεωρείται πρόδρομος του νεοκλασικισμού, αν και στο έργο του παραμένουν εμφανείς οι επιρροές του μπαρόκ.