Γερμανός ζωγράφος γεννημένος σε μικρή πόλη. 

Από το 1919 έγινε μαθητής ενός τοπιογράφου στο Dusseldorf και από το 1927 έζησε για την υπόλοιπη ζωή του εκεί. 

Στα νιάτα του συμμετείχε ή ήταν από τους ιδρυτές πρωτοποριακών καλλιτεχνικών ομάδων. 

Όταν οι ναζί πήραν την εξουσία η παραγωγή του περιορίστηκε στο ελάχιστο και υπέφερε οικονομικά. 

Το 1940 στρατεύτηκε και αιχμαλωτίστηκε στη Γαλλία. Το εργαστήριό του στο Dusseldorf και τα περισσότερα έργα του που βρίσκονταν εκεί καταστράφηκαν το 1943 από βομβαρδισμό. 

Τελικά το 1953 έγινε καθηγητής της Καλών Τεχνών της πόλης. 

Το 1958 έγινε αναδρομική του έκθεση στο Ανόβερο, ενώ μια δεύτερη έγινε στην πόλη του το 1969. 

Πήρε μέρος στην Documenta II του Κάσελ το 1959, ενώ το 1965 εκπροσώπησε τη χώρα του στη Μπιενάλε του Sao Paulo. 

Η ζωγραφική του δύσκολα κατατάσσεται σε κάποια «σχολή». Ζωγραφίζει με σχεδόν παιδικό ιδίωμα. 

Κεντρική θέση στο έργο του έχουν τα καθημερινά αντικείμενα (καπέλα, ομπρέλες, φλυτζάνια καφέ, λουλούδια κλπ.), συχνά σε βιτρίνες, αλλά και οι στυλιζαρισμένες γυναίκες. 

Πολλά από όσα ζωγραφίζει προέρχονται από εμμονικές  μνήμες από το καπελάδικο που διατηρούσε η μητέρα του.