Γάλλος ζωγράφος, από τους γνωστότερους μεταπολεμικούς παραστατικούς. 

Γεννήθηκε στο Metz της βορειοανατολικής Γαλλίας. 

Στα 19 του πήγε στο Παρίσι, όπου από το 1947 σπούδασε τέχνη στην Beaux Arts. 

Άρχισε να εκθέτει από το 1959. 

Αρχικά, στα 50ς, ασχολήθηκε με την αφηρημένη ζωγραφική και έγινε αρκετά γνωστός σ’ αυτό το ύφος, ιδιαίτερα στα 60ς. 

Έργα της αφηρημένης του περιόδου

Άλλαξε ριζικά κατεύθυνση στα 70ς, όταν πέρασε στην παραστατικότητα, ασχολούμενος σχεδόν αποκλειστικά με την ανθρώπινη φιγούρα και πηγαίνοντας κόντρα στο ρεύμα της εποχής που ευνοούσε κάθε μορφής μοντερνικότητα. 

Ο ίδιος λέει ότι συνειδητοποίησε ότι πίσω του «υπήρχε για σχεδόν 20 αιώνες με… νεκρούς Χριστούς, μάρτυρες που βασανίζονται, αιματηρές επαναστάσεις, σφαγές και διαλυμένα όνειρα». 

Δημιούργησε λοιπόν έναν εφιαλτικό κόσμο από συχνά γυμνές και παραμορφωμένες, σχεδόν τρομαχτικές φιγούρες, που θυμίζουν άτομα έγκλειστα σε φριχτά άσυλα και που φαίνεται να έχουν χάσει σχεδόν κάθε ίχνος ανθρωπιάς. 

Οι φιγούρες αυτές, μερικές φορές σε έντονα ερωτικές στάσεις, προκαλούν φόβο, απέχθεια, αλλά και οίκτο. 

Οι συγκεκριμένες δουλειές του αποτελούν το «σήμα κατατεθέν» του έργου του. 

Έχουν γίνει αρκετές αναδρομικές του όσο ζούσε (1971 και 2001 στο Παρίσι κ.ά.)