Γερμανός αφηρημένος ζωγράφος από τη Λειψία. 

Μεγάλωσε σε καλλιτεχνική οικογένεια και αγαπούσε πολύ τον Rembrandt και τους γερμανούς εξπρεσιονιστές. 

Από το 1924 σπούδασε φιλοσοφία και ιστορία τέχνης και στη συνέχεια τέχνη στη Δρέσδη. 

Το 1926 ήρθε σε επαφή με την τότε γαλλική και ισπανική τέχνη, συγκλονίστηκε και αποφάσισε να φύγει από τη Γερμανία για να βρεθεί στην καρδιά της σύγχρονης τέχνης. 

Ταξίδεψε με ποδήλατο στην Ιταλία και κατέληξε στο Παρίσι. Εκεί είχε λίγη επαφή με άλλους καλλιτέχνες και αντέγραφε έργα κλασικών και μοντέρνων δασκάλων. 

Ταξίδεψε στη νότια Γαλλία, σπούδασε τεχνικές ζωγραφικής στο Μόναχο το 1928 και έζησε με τη γυναίκα του σε παραθαλάσσια πόλη της νότιας Γαλλίας και στο ισπανικό νησί Menorca. Έκανε την πρώτη του έκθεση στη Δρέσδη το 1931. 

Η τέχνη του καταδικάστηκε από τους ναζί ως «παρακμιακή» - τότε ζωγράφιζε σε κυβιστικό ύφος.

Όταν προσπάθησε να πουλήσει έργα του σε μια επίσκεψή του στο Βερολίνο το 1935 η αστυνομία ήθελε να τον συλλάβει και κατάφερε να φύγει από τη χώρα με τη βοήθεια του φίλου του κριτικού Christian Zervos.

Μετά την επιστροφή στο Παρίσι και το διαζύγιό του πέρασε περίοδο κατάθλιψης και οικονομικών δυσκολιών, ενώ η ζωγραφική του γινόταν όλο και πιο αφηρημένη. 

Το 1939 παντρεύτηκε την κόρη του φίλου του γλύπτη Julio Gonzalez, που τον είχε βοηθήσει. 

Την ίδια χρονιά γράφτηκε στη Λεγεώνα των Ξένων, ακολουθήθηκε από τη Γκεστάπο, συνελήφθη από τους γάλλους και φυλακίστηκε για 7 μήνες. 

Μετά την αποφυλάκισή του πολέμησε στη βόρεια Αφρική, έχασε το ένα πόδι σε μάχη και, επιτέλους, το 1945 πήρε τη γαλλική υπηκοότητα και τιμήθηκε. 

Έκανε την πρώτη του έκθεση στο Παρίσι το 1947. 

Αναγνωρίστηκε στα 50ς και το 1960 κέρδισε το πρώτο βραβείο στην Μπιενάλε της Βενετίας.

Η χειρονομιακή, αφηρημένη ζωγραφική του χαρακτηρίζεται από έντονες μακρές σε μήκος πινελιές ή γδαρσίματα στην επιφάνεια του έργου. 

Συχνά είναι σχεδόν μονοχρωματική. 

Επηρέασε πολύ τους αμερικανούς αφηρημένους της λεγόμενης «λυρικής αφαίρεσης» των 60ς και 70ς.