ALEXANDER LOZOVOY (1949-

 

Ρώσος καλλιτέχνης που θεωρείται συνεχιστής της Ρωσικής Πρωτοπορίας, με την έννοια ότι σπούδασε με δασκάλους που γνώριζαν τους Kandinsky, Filonov κ.ά. 

 

Ο πατέρας του άλλωστε ήταν επίσης ζωγράφος και είχε μαθητεύσει στους Filonov και Malevich στα 20ς. 

 

Ζει και εργάζεται στη Μόσχα. 

 

Έκανε εκεί την πρώτη του έκθεση το 1969. 

 

Έχει πάρει μέρος σε πολλές εκθέσεις και στο εξωτερικό (και στην Ελλάδα). 

 

Η δουλειά του δεν ακολούθησε ποτέ τον «κρατικό» σοσιαλιστικό ρεαλισμό. 

 

Χρησιμοποιεί τεχνικές και μυστικά της ρωσικής αγιογραφίας, δίχως θεματικά να έχει σχέση μ’ αυτή. 

 

Τα έργα του χαρακτηρίζονται από ιδιαίτερη φωτεινότητα, που επιτυγχάνεται από το γεγονός ότι δεν αναμειγνύει τα χρώματα, αλλά τα χρησιμοποιεί απλώνοντάς τα σε καθαρή μορφή σε μικρές κηλίδες. 

 

Κάποιες φορές – λίγες – αγγίζουν τα όρια του αφηρημένου. 

 

 

 

Συνήθως όμως είναι παραστατικά και κυρίως τοπία. 

 

Έχει επίσης ασχοληθεί και με το κολλάζ.

 

 

MARWAN KASSAB-BACHI (1934-2016)

 

Σύρος ζωγράφος γνωστός απλώς ως Marwan. 

 

Γεννήθηκε στη Δαμασκό, όπου αρχικά σπούδασε στο εκεί πανεπιστήμιο. 

 

Το 1957 πήγε στο Βερολίνο, όπου συνέχισε με σπουδές τέχνης. 

 

Συμφοιτητές του ήταν οι Baselitz και Schoenebeck. 

 

Στις αρχές των 60ς όλοι αυτοί εγκατέλειψαν την αφηρημένη ζωγραφική για να επιστρέψουν – με προσωπικό ο καθένας ύφος – στην παραστατική. 

 

Έγινε γνωστός ήδη από τα πρώτα παραστατικά του έργα στα 60ς. 

 

Στα 70ς δημιούργησε τις σειρές «Face Landscapes” (φράση από ποίημα του συμπατριώτη του ποιητή Adonis)  και “Marionettes”, ενώ μετά ήρθαν τα «Κεφάλια». 

 

 

Η ζωγραφική του είναι εξπρεσιονιστική. 

 

Με την εμμονή του με το ανθρώπινο πρόσωπο, που συχνά χειρίζεται σαν να είναι τοπίο, προσπαθεί να αποτυπώσει την ουσία του ανθρώπινου συναισθήματος. 

 

Έζησε σε όλη του σχεδόν τη ζωή στο Βερολίνο. 

 

Από το 1980 έγινε καθηγητής τέχνης στην σχολή απ’ όπου αποφοίτησε. 

 

Έκανε πολλές εκθέσεις στην Ευρώπη, ενώ έργα του βρίσκονται σε γνωστά μουσεία (Pompidou, Tate Modern κ.α.) 

 

Το 2017, λίγο μετά τον θάνατό του, έγινε αναδρομική του έκθεση στην Μπιενάλε της Βενετίας της χρονιάς αυτής.

 

KARL HUBBUCH (1891-1979)

 

Γερμανός ζωγράφος και χαράκτης που συνδέθηκε με το κίνημα της Νέας Αντικειμενικότητας. 

 

Γεννήθηκε στην Καρλσρούη και μεταξύ 1908-12 σπούδασε στην εκεί Ακαδημία Τέχνης. 

 

Συνέχισε τις σπουδές του στο Βερολίνο ως το ξέσπασμα του Α’ παγκόσμιου, στον οποίο στρατολογήθηκε και υπέφερε από ελονοσία. 

 

Το 1924 έγινε βοηθός στο τμήμα χαρακτικής της Ακαδημίας όπου είχε σπουδάσει ο ίδιος και από το 1928 καθηγητής. 

 

Όλη αυτή την περίοδο έκανε κυρίως σχέδια και χαρακτικά με ρεαλιστικό ύφος, με τα οποία ασκούσε έντονη κριτική στην κοινωνική και οικονομική κατάσταση. 

 

Μετά από επίσκεψή του στο Βερολίνο το 1922 (όπου γνώρισε τον Grosz), εμπνεύστηκε μια σειρά από σχέδια όπου ως παρατηρητής καταγράφει όσο συμβαίνουν στον αστικό χώρο γύρω του. 

 

Πήρε μέρος στην έκθεση καλλιτεχνών της Νέας Αντικειμενικότητας, που είχαν παρόμοιες μ’ αυτόν ανησυχίες, το 1925. 

 

Δημοσίευσε επίσης σειρά με σατιρικά σχέδια σε περιοδικό. 

 

Δηλωμένος αντιφασίστας, απολύθηκε από τη θέση του το 1933 από τους ναζί, που του απαγόρευσαν να ζωγραφίζει. 

 

Την ίδια χρονιά πήρε διαζύγιο από την εβραία σύζυγό του Hilde Hubbuck (παράλλαξε το επίθετό της), η οποία κατέφυγε στη Νέα Υόρκη, όπου έκανε καριέρα φωτογράφου. 

 

Ως το 1945 έβγαζε τα προς το ζειν ως διακοσμητής και κάνοντας άλλες σχετικές εργασίες. 

 

Μετά τον πόλεμο επανήλθε στη θέση του καθηγητή ως το 1957. 

 

Συνέχισε να ζωγραφίζει επηρεασμένος από τον εξπρεσιονισμό, αλλά σχετικά απομονωμένος. 

 

Η δουλειά του επανεκτιμήθηκε στα 60ς, όταν έγινε το ίδιο με τη Νέα Αντικειμενικότητα γενικότερα.

 

 

 

 

Αυτοπροσωπογραφία