CRISTOF YVORE (1967-2013)

 

Γάλλος ζωγράφος γεννημένος στην Tours. 

Έζησε περισσότερο στη Μασσαλία, όπου και πέθανε μόλις στα 47 του χρόνια. 

«Ήσυχος» ζωγράφος, με ασυνήθιστη θεματολογία, επικεντρώθηκε σε όλο του σχεδόν το έργο στη νεκρή φύση. 

Στις αρχές του έργου του ζωγράφιζε σχεδόν εμμονικά «ασήμαντες» καθημερινές λεπτομέρειες, όπως γωνίες δωματίων, σιωπηλά σημεία κλειστών χώρων, κοινότοπα έπιπλα, αντικείμενα σε τραπέζια, κουρτίνες σε παράθυρα κ.ά. με ένα είδος αυστηρότητας και χρησιμοποιώντας περιορισμένη γκάμα χρωμάτων. 

Η δουλειά του βρισκόταν έξω από κάθε σύγχρονη τάση. 

Κάποιες φορές τα αντικείμενά του είναι περίεργα τοποθετημένα, σα να αψηφούν τους νόμους της βαρύτητας, προσδίδοντας μυστήριο στις «κοινότοπες» εικόνες του. 

Τα έργα του αυτά είναι ζωγραφισμένα από μνήμης. 

Προς το τέλος χρησιμοποίησε έντονα χρώματα και παχιά στρώματα μπογιάς για να απεικονίσει άνθη και φυτικά συμπλέγματα. 

Στο έργο του αποφεύγει συστηματικά την ανθρώπινη παρουσία, ενώ «γιορτάζει» την απλότητα.

NORA HEYSEN (1911-2003)

 

Αυστραλή ζωγράφος γεννημένη στα νότια της χώρας. 

Ο πατέρας της ήταν τοπιογράφος και, διακρίνοντας την κλίση της, την προέτρεψε να ασχοληθεί με την τέχνη. 

Σπούδασε τέχνη στην Αδελαϊδα μεταξύ 1926-30 και συνέχισε με διαλείμματα ως το 1937. 

Η πρώτη της έκθεση έγινε το 1933. 

Μετά το 1937 πήγε στο Λονδίνο, το οποίο είχε επισκεφτεί για πρώτη φορά το 1934 με τους γονείς της. Εκεί συνέχισε σπουδές τέχνης χρηματοδοτώντας τις από όσα κέρδιζε από εκθέσεις. 

Στη συνέχεια επέστρεψε στην πατρίδα της και εγκαταστάθηκε στο Sydney. 

Το 1938 υπήρξε η πρώτη γυναίκα της χώρας της που κέρδισε το σημαντικό εκεί βραβείο Archibald για πορτρέτα. 

Το 1943 έγινε επίσης η πρώτη Αυστραλή που έγινε επίσημη πολεμική ζωγράφος. Εκεί κατέγραψε ως το 1946 κυρίως τη γυναικεία συμβολή στον πόλεμο (πάνω από 170 σχέδια και πίνακες). 

Έγινε πολύ γνωστή στη χώρα της σε μια εποχή που οι προβεβλημένες καλλιτέχνιδες ήταν σπάνιες. 

Το 2019, χρόνια μετά τον θάνατό της, έγινε μεγάλη αναδρομική της έκθεση – μαζί με το έργο του πατέρα της – στη Μελβούρνη. 

Η ζωγραφική της παρέμεινε ρεαλιστική. 

Ζωγράφισε κυρίως πορτρέτα και νεκρές φύσεις. 

Ανάμεσα στα πορτρέτα της υπάρχου και πάρα πολλές αυτοπροσωπογραφίες. 

Όντας πρωτοπόρος γυναίκα στη ζωγραφική της χώρας της, κατηγορήθηκε και λοιδωρήθηκε, ιδίως στην αρχή της καριέρας της, από άντρες ζωγράφους και κριτικούς.

STANLEY WILLIAM HAYTER (1901-1988)

 

Βρετανός ζωγράφος και κυρίως χαράκτης, ένας από τους σημαντικότερους του 20ού αιώνα. 

 

Γεννήθηκε στο Λονδίνο και ήταν γιος ζωγράφου. 

 

Αρχικά σπούδασε χημεία και γεωλογία και μεταξύ 1922-25 εργάστηκε στο Ιράν σε πετρελαϊκή εταιρία. 

 

Όταν επέστρεψε έκανε έκθεση με πρωτοβουλία της εταιρίας με έργα που είχε κάνει εκεί. Η επιτυχία της έκθεσης τον έπεισε να ασχοληθεί αποκλειστικά με την τέχνη. 

 

Το 1926 πήγε στο Παρίσι και σπούδασε για σύντομο διάστημα στην Academie Julian. 

 

Εκεί γνώρισε τον Πολωνό χαράκτη Jozef Hecht, ο οποίος του δίδαξε παραδοσιακές τεχνικές της χαλκογραφίας και τον βοήθησε να ανοίξει ένα εργαστήριο για νέους ή μεγαλύτερους, έμπειρους ή μη, όπου θα εξερευνούσαν τις δυνατότητες της χαρακτικής. 

 

Έτσι το 1927 άνοιξε στο Παρίσι το διεθνώς γνωστό Atelier 17 (ονομάστηκε έτσι από το 1933, όταν μετακόμισε στον αριθμό αυτό ενός δρόμου). 

 

Από εκεί πέρασαν, εργάστηκαν, συνεργάστηκαν τα μεγαλύτερα ονόματα της μοντέρνας τέχνης (Picasso, Miro, Kandinsky, Chagall, Giacometti και πολλοί άλλοι). 

 

Στα 30ς τύπωναν χαρακτικά για να ενισχύσουν τους Δημοκρατικούς στον Ισπανικό Εμφύλιο. 

 

Με το ξέσπασμα του Β’ παγκόσμιου το Atelier 17 εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη, ενώ ο ίδιος δίδασκε χαρακτική σε σχολή τέχνης. 

 

Ο Pollock, ο Rothko κ.ά. τύπωναν εκεί τα χαρακτικά τους. 

 

Κατά τη διάρκεια του πολέμου, σε συνεργασία με άλλους, άνοιξε επιχείρηση παραγωγής καμουφλάζ. Παράλληλα επινοούσε διάφορες νέες τεχνικές για παραγωγή έγχρωμων χαρακτικών. 

 

Συνεργάστηκε με το MoMA στην έκθεση Britain at War, ενώ χρησιμοποίησε και ένα πρωτόγονο, αναλογικό κομπιούτερ για σκοπούς χαρακτικής. 

 

Επέστρεψε στο Παρίσι το 1950 και συνέχισε τη επιτυχή λειτουργία του Atelier 17 ως τον θάνατό του. 

 

Παρήγαγε πάνω από 400 χαρακτικά πειραματιζόμενος διαρκώς με διάφορες τεχνικές και έγραψε βιβλία για τη χαρακτική. 

 

Παράλληλα ζωγράφιζε. 

 

Χρησιμοποίησε αυτόματη γραφή, πράγμα που το σχετίζει με τον σουρεαλισμό, ενώ στις ΗΠΑ ανανέωσε τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό. 

 

Κυρίως όμως ήταν ένας από τους μεγαλύτερους ανανεωτές της χαρακτικής, την οποία οδήγησε σε μοντέρνες κατευθύνσεις.