OLGA ROSANOVA (1886-1918)

 

Σημαντική Ρωσίδα ζωγράφος της Πρωτοπορίας. 

 

Γεννήθηκε σε μικρό χωριό και ήταν το 5^ο παιδί της οικογένειας. 

 

Λόγω του ενδιαφέροντός της για την τέχνη μετακόμισε στη Μόσχα για να σπουδάσει ζωγραφική, ενώ το 1907 παρακολούθησε και μαθήματα εφαρμοσμένων τεχνών. 

 

Ως το 1910 συμφοιτητές της στη σχολή ενός ζωγράφου ήταν και άλλα μέλη της πρωτοπορίας, όπως η Popova. Ήταν η μόνη γυναίκα της ρωσικής avant garde που δεν είχε κάνει σπουδές στη Δύση ώστε να έρθει σε άμεση επαφή με τη μοντέρνα τέχνη. 

 

Πάντως το 1910 είχε γίνει ήδη γνωστή στους καλλιτεχνικούς κύκλους. 

 

Το 1911 πήγε στην Αγία Πετρούπολη, όπου έγινε μέλος της ομάδας καλλιτεχνών Soyuz Molodyozhi. Εξέθεσε μαζί τους και υπήρξε από τα πλέον δραστήρια μέλη έως το 1913. 

 

Ως το 1914 στην δουλειά της υπάρχουν στοιχεία του κυβο-φουτουρισμού, που κυριαρχούσε τότε στα μέλη της Ρωσικής πρωτοπορίας. Ήταν μάλιστα η πιο κοντινή στο ύφος του φουτουρισμού ρωσίδα ζωγράφος. 

 

Όταν ο Marinetti επισκέφτηκε τη χώρα εντυπωσιάστηκε από την δουλειά της. Έτσι εξέθεσε 4 έργα της σε μεγάλη φουτουριστική έκθεση στη Ρώμη. 

 

Έγραψε επίσης ποιήματα σε μοντέρνο ύφος που λεγόταν zaum και εικονογράφησε βιβλία με ποίηση του είδους. 

 

Τελικά προσχώρησε στον σουπρεματισμό του Malevich και δημιούργησε πλέον καθαρά αφηρημένα έργα. 

 

Ένα έργο της μάλιστα του 1918 (Πράσινη Λωρίδα) θεωρείται πρόδρομος του αφηρημένου εξπρεσιονισμού. 

 

Πράσινη λωρίδα

Στη συνέχεια υπήρξαν και άλλα έργα της που προηγούνται του αμερικάνικου  αφηρημένου εξπρεσιονισμού.  

 

Έργο του 1917, που σαφώς θυμίζει (και προηγείται|) του αμερικάνικου αφηρημένου εξπρεσιονισμού

Έγραψε επίσης κείμενα για την τέχνη. 

 

Πέθανε από διφθερίτιδα μόλις στα 32 της, ενώ δούλευε για τον εορτασμό της πρώτης επετείου της Ρωσικής Επανάστασης. 

 

Αν και όχι τόσο γνωστή θεωρείται από τις πρωτοπόρους της αφηρημένης τέχνης. 

 

 

 

DAVID SALLE (1952-

 

Αμερικανός ζωγράφος, χαράκτης, φωτογράφος και σκηνογράφος από την Oklahoma. 

 

Οι γονείς του ήταν μετανάστες εβραίοι από τη Ρωσία. 

 

Από μικρός ενδιαφερόταν για την τέχνη και από παιδί παρακολουθούσε σχετικά μαθήματα. 

 

Σπούδασε στο California Institute of Arts, όπου είχε καθηγητή τον Baldessari, από τον οποίο έμαθε πολλά. 

 

Μετά την αποφοίτησή του εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη, όπου ζει μέχρι σήμερα. Εκεί δούλεψε ως βοηθός του Acconci και σχεδίασε σκηνικά και ρούχα για μπαλέτο. 

 

Το 1995 σκηνοθέτησε την χολιγουντιανή ταινία «Search and Destroy” με πλειάδα πολύ γνωστών ηθοποιών, η οποία ωστόσο υπήρξε αποτυχία. 

 

Έγινε πολύ γνωστός στα 80ς. Από την αρχή φωτογράφιζε μοντέλα που πόζαραν γι’ αυτόν και δημιουργούσε πίνακες από φωτογραφίες και άλλες πηγές, πράγμα που την εποχή αυτή δεν συνηθιζόταν και προκάλεσε αντιφατικές κριτικές. 

 

Χαρακτηριστικό στιλ του είναι να φιλοτεχνεί μεγάλους συνήθως πίνακες που αποτελούνται από ετερόκλητες εικόνες που αντιπαρατίθενται με διάφορους τρόπους. 

 

Οι εικόνες μπορεί να είναι πρωτότυπες ή παρμένες από φωτογραφίες, από υπάρχοντα παλιότερα έργα τέχνης (παραστατικά ή αφηρημένα) ή δανεισμένες από την ποπ κουλτούρα και την πορνογραφία (από κάθε δυνατή πηγή δηλαδή). 

 

Δίνουν την εντύπωση τυχαίας παράθεσης, αν και ο ίδιος ισχυρίζεται ότι έχουν κάποια σχέση μεταξύ τους.  

 

Η κριτική για το έργο του ήταν πάντοτε διχασμένη, με γνωστούς κριτικούς τέχνης να τον εκθειάζουν και άλλους να τον κατηγορούν. Έχει προκαλέσει επίσης αντιδράσεις από φεμινίστριες. 

 

Στην περίοδο του covid είχε κάνει σειρά έργων με γενικό τίτλο “Tree of Life”. 

 

Τα τελευταία χρόνια εξερευνά τις καλλιτεχνικές δυνατότητες της τεχνητής νοημοσύνης. 

 

Έχει γράψει πολλά κείμενα για την τέχνη. 

 

Είναι από τους χαρακτηριστικούς εκπροσώπους της μεταμοντέρνας τέχνης.

 

 

 

 

IGNACIO ZULOAGA (1870-1945)

Αυτοπροσωπογραφία 

 Ισπανός ζωγράφος γεννημένος στη Χώρα των Βάσκων. 

 

Πορτρέτο του πατέρα του

Μικρός εργαζόταν κοντά στον πατέρα του, που είχε εργαστήριο κατασκευής όπλων. 

 

Όταν ταξίδεψε μ’ αυτόν στη Ρώμη αποφάσισε να γίνει ζωγράφος. 

 

Στα 18 του πήγε για 5 χρόνια στο Παρίσι. 

 

Ήταν πολύ φτωχός και ζούσε σε δύσκολες συνθήκες. Τον βοηθούσε λίγο η μητέρα του και κάποιοι Ισπανοί καλλιτέχνες που ζούσαν εκεί. 

 

Εξέθεσε πρώτη φορά στο παρισινό Salon του 1890. Τελικά επέστρεψε στην πατρίδα του και εγκαταστάθηκε στη Σεβίλλη. 

 

Δεν συγκινήθηκε από τη μοντέρνα τέχνη, με την οποία είχε έρθει σε επαφή, και ανέπτυξε ένα ρεαλιστικό ύφος που βρισκόταν πολύ κοντά στην εθνική παράδοση και θεματολογία, θυμίζοντας Velasquez και Murillo. 

 

Χρησιμοποιούσε σκοτεινά και γήινα χρώματα και συχνά απεικόνιζε φτωχούς, ταλαιπωρημένους ανθρώπους, ζητιάνους, νάνους, αλλά και ταυρομάχους, χορευτές φλαμένκο κλπ. 

 

Επίσης φιλοτέχνησε με παρόμοιο ύφος και κάποια θρησκευτικά έργα, αλλά και τοπία από χωριά ή πόλεις, συχνά πανοραμικά. 

 

Το 1901 και 1903 συμμετείχε στις Μπιενάλε της Βενετίας. 

 

Η αυστηρή, «σκυθρωπή» ματιά του πήγαζε από την εμμονή του καθολικισμού στην μετάνοια και την αποφυγή υλικών αγαθών. 

 

Στον εμφύλιο τάχτηκε υπέρ των φασιστών. Ζωγράφισε μάλιστα πορτρέτο του Φράνκο.

 

 

Απεικόνισε μεταξύ άλλων μια σημαντική φασιστική στιγμή, την αντίσταση των εθνικιστών στο Alcazar στο Τολέδο. 

 

Η μορφή του εμφανιζόταν σε φρανκικό χαρτονόμισμα.  

 

 

 

 

 

 Αυτοπροσωπογραφία