JOHN FREDERICK KENSETT (1816-1872)

 

 

Αμερικανός τοπιογράφος και χαράκτης γεννημένος στο Connecticut. 

Έμαθε χαρακτική κοντά στον χαράκτη πατέρα και τον θείο του. 

Το 1838 πήγε στη Νέα Υόρκη και άρχισε να εργάζεται σε χαράκτη που έφτιαχνε σχέδια για χαρτονομίσματα. 

Το 1840 ταξίδεψε 2 φίλους του ζωγράφους στην Ευρώπη ζωγραφίζοντας κατά η διάρκειά του. 

Στα ταξίδι αυτό γνώρισε και αγάπησε τους Ολλανδούς τοπιογράφους του 17^ου αιώνα. Επέστρεψε στις ΗΠΑ το 1847. 

Έστησε ένα εργαστήριο στη Νέα Υόρκη και ταξίδευε πολύ στις βορειοανατολικές ΗΠΑ και στο νότιο μέρος των Βραχωδών Ορέων. Ξαναπήγε μάλιστα μερικές φορές στην Ευρώπη.

Η αρχική του επιρροή ήταν τα τοπία του Είναι κυρίως γνωστός για τα τοπία του από τα βόρεια της πολιτείας της Νέας Υόρκης, της Νέας Αγγλίας και του Long Island. 

Ανήκει στη δεύτερη γενιά της Hudson River School, Αμερικανών τοπιογράφων που δούλευαν στις περιοχές αυτές. 

Όπως πολλοί απ’ αυτούς ανήκει επίσης στους “Luminists”, Αμερικανών τοπιογράφων μεταξύ 1850-1880, που ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα για τα αποτελέσματα του φωτός και την ατμοσφαιρικότητα στο τοπίο. 

Γενικά αντιμετώπιζαν τη φύση με τρόπο πνευματικό και μεταφυσικό. 

Το 1848 εξελέγη μέλος της National Academy of Design. 

Το 1851 φιλοτέχνησε έναν από τους γνωστότερους πίνακές του που απεικονίζουν τα Βραχώδη Όρη, που έγινε μια εμβληματική εικόνα για τους Αμερικανούς. 

Mount Washington from the Valley of Conway

Με τα χρόνια το ύφος του γινόταν όλο και πιο ραφιναρισμένο και «λουμινιστικό». 

Τα τελευταία του χρόνια ζούσε όλο και περισσότερο σε ένα μικρό νησί του Long Island. 

Υπήρξε εξαιρετικά επιτυχημένος κατά τη διάρκεια της ζωής του. 

Τα τοπία του είναι γαλήνια, με καθαρό, σχεδόν υπερκόσμιο φως και απαλά χρώματα. 

BRAMANTINO (περ. 1456-περ. 1530)

 

 

Ιταλός ζωγράφος και αρχιτέκτονας της Αναγέννησης γεννημένος στο Μιλάνο. 

 

Μαθήτευσε στον αρχιτέκτονα και ζωγράφο Donato Bramante, από τον οποίο διδάχτηκε και αρχιτεκτονική. Από τον δάσκαλό του το υποκοριστικό Bramatino, με το οποίο είναι γνωστός (το αληθινό του όνομα ήταν Bartolomeo Suardi). 

 

Η μαθητεία αυτή επηρέασε το έργο του. γνωρίζουμε ότι το 1508 βοήθησε στις τοιχογραφίες μιας αίθουσας του Βατικανού, αλλά δεν σώζεται τίποτα από αυτή τη δουλειά του. 

 

Το 1509 επέστρεψε στο Μιλάνο. 

 

Το ύφος του άλλαξε αρκετά κατά τη διάρκεια της καριέρας του. Πάντως βασική επιρροή του θεωρείται ο πρώιμος Piero della Francesca (και ο Leonardo). 

 

Διακρίνεται από χαρακτηριστική «ακινησία», κλασικισμό, αλλά και αυστηρά γεωμετρικά / αρχιτεκτονικά στοιχεία, μερικές φορές συμμετρικά. 

 

Οι φιγούρες του μοιάζουν απόμακρες και δίχως να προδίδουν τα συναισθήματά τους. 

 

Υπήρξε επίσης αρχιτέκτονας, αλλά και σύμβουλος της ανακαίνισης της Μητρόπολης του Μιλάνου λίγο πριν πεθάνει. 

 

Ζωγράφισε κυρίως θρησκευτικά θέματα, αλλά και πορτρέτα προσωπικοτήτων του Βατικανού. 

 

Το έργο του δεν πρέπει να μπερδεύεται από τις αναφορές σε δύο «Ψευδο-Bramantino, ένας αναφερόμενος από τον Vasari (αμφισβητείται η ύπαρξή του) και κάποιος γνωστός με το όνομα αυτό που εργάστηκε στη Νάπολη και μάλλον ήταν Ισπανός.

 

 

 

 

 

ARTHUR BOYD (1920-1999)

 

 

Αυστραλός ζωγράφος γεννημένος στη Μελβούρνη, από τους γνωστότερους και σημαντικότερους στη χώρα του. 

 

Η οικογένεια Boyd είχε από παλιά πολλούς καλλιτέχνες, αρχιτέκτονες κλπ. ενώ καλλιτέχνες ήταν και τα αδέλφια του, άντρες και γυναίκες. 

 

Στα 14 άφησε το σχολείο για να γραφεί σε νυχτερινά μαθήματα τέχνης, όπου ο δάσκαλός του τον μύησε σε συγγραφείς όπως ο Dostoyevsky και ο Kafka και τον επηρέασε γενικότερα. 

 

Αργότερα έζησε για κάποιο διάστημα με τον ζωγράφο παππού του σε μικρή παραθαλάσσια πόλη, ο οποίος στάθηκε επίσης κάτι σαν δάσκαλος. 

 

Στρατεύτηκε μεταξύ 1941-44. Κατά τη διάρκεια του πολέμου ζωγράφισε με εξπρεσιονιστικό τρόπο παραμορφωμένους ή ανθρώπους που κρίθηκαν ακατάλληλοι για θητεία, φτιάχνοντας έτσι μια πινακοθήκη «απόκληρων». 

 

Μετά τον πόλεμο άνοιξε με έναν φίλο του ζωγράφο εργαστήριο κεραμικής και έγινε μέλος ομάδων Αυστραλών καλλιτεχνών. 

 

 

Κεραμικό γλυπτό

 

Τέλη 40ς και αρχές 50ς ταξίδεψε στην κεντρική Αυστραλία και στράφηκε στην τοπιογραφία. 

 

 

 

Παράλληλα ζωγράφισε μια σειρά 31 έργων από τη ζωή μιας φανταστικής Aboriginal με μεικτή καταγωγή, θεωρώντας την ως δείγμα απόκληρου. 

 

Όταν το 1958, προκάλεσε αντιφατικές αντιδράσεις. 

 

Το 1956 ένα κεραμικό γλυπτό του στήθηκε μπροστά στο Ολυμπιακό Κολυμβητήριο της Μελβούρνης. Το 1958 αντιπροσώπευσε τη χώρα του - με έναν άλλο ζωγράφο - στη Μπιενάλε της Βενετίας. 

 

Συνδέθηκε με την ομάδα μοντέρνων παραστατικών ζωγράφων Antipodeans. 

 

Μεταξύ 1959-1971 έζησε στο Λονδίνο, όπου μεταξύ άλλων έκανε σκηνικά για μπαλέτο και όπερα. 

 

Από το 1966 ξεκίνησε μια σειρά με έργα ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, μια σειρά με θέμα την ιδέα της μεταμόρφωσης, μια άλλη με βιβλικά θέματα κ.ά. 

 

 

Επέστρεψε στη χώρα του το 1971 ως ένας από τους επιφανέστερους καλλιτέχνες της. 

 

Στα 80ς φιλοτέχνησε μια από τις σημαντικότερες σειρές του, “Australian scapegoat”, με θεματολογία την αυστραλέζικη ιστορία, με επιθετικά χρώματα και βίαιες εικόνες. 

 

Εξακολούθησε παράλληλα να ασχολείται με την κεραμική. 

 

Το 1993 δώρισε μια τεράστια έκταση που ανήκε στην οικογένειά του στο κράτος. 

 

Είναι ένας ιδιόρρυθμος και πολύ προσωπικός ζωγράφος, που εκφράστηκε κυρίως με έναν τραχύ εξπρεσιονισμό.

 

 

Αυτοπροσωπογραφία