NANCY SPERO (1926-2009)

 

Αμερικανίδα πολιτικοποιημένη και φεμινίστρια καλλιτέχνιδα. 

 

Γεννήθηκε στο Cleveland, αλλά μεγάλωσε στο Σικάγο, όπου μετακόμισε η οικογένειά της. 

 

Σπούδασε τέχνη στη σχολή του Art Institute of Chicago, όπου γνώρισε τον συμφοιτητή της Leon Golub. Συνέχισε σπουδές στο Παρίσι, στη Beaux Arts και αλλού και το 1950 επέστρεψε στις ΗΠΑ, όπου παντρεύτηκε τον Golub, με τον οποίο συνεργάστηκε συχνά στην καριέρα της. 

 

Έζησαν για 2 χρόνια στην Ιταλία, όπου επηρεάστηκε από την Ετρουσκική και Ρωμαϊκή τέχνη. 

 

Αμφότεροι ανέπτυξαν ένα είδος (διαφορετικό ο καθένας) παραστατικού μοντερνισμού με επίκεντρο την ανθρώπινη φιγούρα, αψηφώντας την τότε κυριαρχία τότε αφηρημένου εξπρεσιονισμού. 

Στη συνέχεια έζησαν ως το 1964 στο Παρίσι, βρίσκοντας την ευρωπαϊκή ατμόσφαιρα πιο ενδιαφέρουσα από αυτή της Νέας Υόρκης. Είχαν 3 γιους. 

 

Ως το 1968 ζωγράφισε τη σειρά Black Painting με προσωπικά θέματα (γυναίκες με παιδιά, πόρνες, εραστές, υβρίδια ανθρώπου-ζώου κ.ά.) 

 

Επέστρεψαν στη Νέα Υόρκη το 1964. 

 

Μεταξύ 1966-70 φιλοτέχνησε τη σειρά War Series, επηρεασμένη από τον πόλεμο του Βιετνάμ και τις διαδηλώσεις για περισσότερα δικαιώματα. Αποτελούνταν από μικρά έργα από γκουάς, σχεδιασμένα γρήγορα. 

 

Ακτιβίστρια και πρώιμη φεμινίστρια, ήταν μέλος σχετικών οργανώσεων και εξέθετε στην πρώτη συνεργατική γυναικεία γκαλερί. 

 

Ακολούθησαν πολλές σειρές έργων, όπου βρήκε την προσωπική της φωνή (Artaud Paintings και Codex Artaud, που συνδύαζαν εικόνα με κείμενα του Artaud), ενώ μετά το 1974 επικεντρώνεται σε γυναικεία θέματα που καταδεικνύουν κυρίως την καταπίεση των γυναικών ανά τους αιώνες, αλλά και κριτικάρουν κάθε είδους εξουσίες. 

 

Εφηύρε προσωπικούς τρόπους έκφρασης με τη χρήση κολλάζ, χαρακτικής, ρολών ζωγραφισμένου χαρτιού που κρέμεται από ψηλά κ.α.. 

 

Θεωρείται από τις πρωτοπόρες και σημαντικότερες φιγούρες της φεμινιστικής τέχνης.

 

 

Sheela-Na-Gig : Γυναίκα - αιδοίο, μια φιγούρα που χρησιμοποίησε σε πολλά έργα σε διαφορετικές παραλλαγές. 

Αυτοπροσωπογραφία

IPPOLITO CAFFI (1809-1866)

 Έκλειψη στη Βενετία

Ιταλός ζωγράφος γεννημένος στην περιοχή της Βενετίας. 

 

Μετά από πρώιμη εκπαίδευση στην τέχνη σπούδασε στην Accademia di Belle Arti di Venezia (1827-31). 

 

Η Βενετία χιονισμένη

Το 1832 πήγε στη Ρώμη, όπου απέκτησε πολύ γρήγορα φήμη για τα τοπία του από την πόλη. 

 

Το 1835 δημοσίευσε (με άλλον ένα συγγραφέα) ένα βιβλίο με οδηγίες για τη χρήση της προοπτικής. 

 

Η δουλειά του επικεντρώνεται κυρίως σε πλατιές απόψεις πόλεων, ιδιαίτερα της Βενετίας (veduta). 

 

Ανανέωσε το είδος αυτό, που είχε καθιερωθεί από τον Canaletto, προτιμώντας νυχτερινές εικόνες της πόλης, φωτισμένες είτε τεχνητά είτε από το φως του φεγγαριού, δημιουργώντας έτσι ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. 

 

Έδειξε μάλιστα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για σπάνια γεγονότα (εκλείψεις, πτήσεις αεροστάτων, πυροτεχνήματα κλπ.) 

 

Ο πίνακάς του «Τελευταία ώρα του καρναβαλιού στη Ρώμη» του 1837 είχε τόση επιτυχία όταν εκτέθηκε στη Βενετία ώστε δημιούργησε 42 (!) αντίγραφά του. Επανέλαβε παρόμοιες πρακτικές και με άλλα επιτυχημένα έργα του. 

 

Το 1846 γνώρισε επιτυχία και στο Παρίσι. Ταξίδεψε στην Ανατολή και σε πολλά μέρη της Ευρώπης, φιλοτεχνώντας πολλά σχέδια από τα ταξίδια του. 

 

 Από την Αθήνα

 Ήταν πολύ παραγωγικός καλλιτέχνης. 

 

Υπήρξε παθιασμένος υποστηρικτής του κινήματος για την ένωση της Ιταλίας (Risorgimento) και ζωγράφισε και έργα για το θέμα αυτό. Πήρε μέρος σε εξέγερση στη Βενετία το 1848 και αναγκάστηκε να αποσυρθεί για κάποιο διάστημα στο Πιεμόντο. 

 

Το 1866 ταξίδευε σε πολεμικό πλοίο, θέλοντας να αποτυπώσει εικαστικά την πρώτη ναυμαχία στην οποία ενεπλάκη το ιταλικό ναυτικό. Το πλοίο βυθίστηκε από το Αυστριακό ναυτικό και ο Caffi πνίγηκε με πολλούς συντρόφους του. 

 

Διακρίνεται κυρίως για τους ιδιαίτερους, ατμοσφαιρικούς φωτισμούς στα αστικά του τοπία.

 

 

 

Αυτοπροσωπογραφία

DMITRI PRIGOV (1940-2007)

 

Ρώσος συγγραφέας, ποιητής και εικαστικός γεννημένος στη Μόσχα. 

 

Άρχισε να γράφει ποίηση από τα εφηβικά του χρόνια. 

 

Σπούδασε γλυπτική σε σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών και εργάστηκε ως αρχιτέκτονας, αλλά και σχεδιαστής γλυπτών για δημόσια πάρκα. 

 

Στα 60ς ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της ομάδας των Ρώσων εννοιολογικών (Moscow Conceptualists), οι οποίοι διοργάνωναν και performances, και αποτελούσαν την "ανεπίσημη" τότε ρωσική τέχνη. 

 

Έγινε γνωστός κυρίως ως ποιητής, συχνά σατιρίζοντας την σοβιετική εξουσία - και υπήρξε πολυγραφότατος. Τα ποιήματά του κυκλοφορούσαν ημιπαράνομα από χέρι σε χέρι σε αυτοεκδόσεις (ή και χειρόγραφα), όπως συχνά γινόταν τότε στη Σοβιετική Ένωση, και δημοσιεύονταν «κανονικά» μόνο στο εξωτερικό. 

 

Το 1986 συνελήφθη καθώς μοίραζε ποιήματα στο δρόμο σε περαστικούς και κλείστηκε για μικρό διάστημα σε ψυχιατρείο (ελευθερώθηκε σύντομα μετά από έντονες διαμαρτυρίες καλλιτεχνών και διανοουμένων). 

 

Άρχισε να εκδίδει σε εκδότες από το 1987 και έγινε μέλος της Ένωσης Ποιητών το 1991. 

 

Δύο προσχέδια για εγκαταστάσεις

Το 1987 είχε πάρει μέρος σε εκθέσεις ρωσικής «Unofficial Art” και “Modern Art”, ενώ το 1988 έκανε ατομική έκθεση στο Σικάγο. 

 

Στη συνέχεια άρχισε να εκθέτει τακτικά σε Ρωσία και εξωτερικό. 

 

Φιλοτεχνούσε σχέδια, εγκαταστάσεις, videoart και έκανε performances. 

 

Έγραψε επίσης δύο μυθιστορήματα, θεατρικά και δοκίμια, ενώ με τον φιλόσοφο M. Epstein εισήγαγε την έννοια της «new sincerity”, που αφορά πολλές τέχνες και αντιδρά στην κυριαρχία του αφηρημένου στη μετασοβιετική εποχή. 

 

Πολλά από τα σχέδια είναι από μια μεγάλη σειρά ανθρωπόμορφων όντων, σε συνδυασμό με αλχημιστικά σύμβολα.

Το 1993 και 2002 κέρδισε σημαντικά βραβεία από την πολιτεία που παλιότερα τον είχε ουσιαστικά απαγορεύσει. 

 

Τα σχέδιά του γίνονταν όλο και πιο περίπλοκα και λεπτομερή με τα χρόνια. 

 

 "Πειράζοντας" ένα έργο του Lorrain