PETER CARL FABERGE (1846-1920)

 

Ρώσος δημιουργός κοσμημάτων, διάσημος κυρίως για τον σχεδιασμό των περίφημων Αυγών Faberge. 

Ήταν γιος ιδιοκτήτη εταιρίας σχεδιασμού και κατασκευής κοσμημάτων στην Αγία Πετρούπολη που είχε ιδρυθεί το 1842. 

Ταξίδεψε και εκπαιδεύτηκε στο κόσμημα στην Ευρώπη και τελικά ανέλαβε την εταιρία το 1882. 

Τα Αυγά Faberge ήταν αυγά χήνας (κυρίως), επενδυμένα με πολύτιμα μέταλλα και πέτρες, που συχνά άνοιγαν αποκαλύπτοντας περιεχόμενο «έκπληξη». 

Το πρώτο κατασκευάστηκε το 1885 ως πασχαλινό δώρο στον Τσάρο Αλέξανδρο ΙΙΙ. Κατασκευαζόταν από ένα κάθε χρόνο. 

Η παράδοση συνεχίστηκε με το γιο του Αλέξανδρου Νικόλαο, ενώ μερικά φτιάχτηκαν για άλλους πλούσιους πελάτες του εξωτερικού. 

Πιστεύεται ότι συνολικά έχουν δημιουργηθεί 69 αυγά, από τα οποία σήμερα σώζονται τα 57. 

Η σημερινή αξία ενός τέτοιου αυγού είναι αμύθητη. Το 2025 ένα από τα ελάχιστα που βρίσκονται ακόμα σε χέρια ιδιωτών πουλήθηκε για 27,5 εκατομμύρια ευρώ!

 

SEBASTIANO RICCI (1659-1734)

 

Ιταλός ζωγράφος της ύστερης περιόδου του μπαρόκ, που ανήκει στη Σχολή της Βενετίας. 

 

Γεννήθηκε κοντά στην πόλη αυτή και έγινε μαθητής ζωγράφου της Βενετίας. 

 

Δεν υπήρξε άμεμπτος ως χαρακτήρας. Στα 19 του μόλις, το 1678, άφησε έγκυο μια κοπέλα. Το σκάνδαλο έγινε πολύ μεγαλύτερο όταν κατηγορήθηκε ότι προσπάθησε να τη δηλητηριάσει για να αποφύγει έναν ανεπιθύμητο γάμο. 

 

Φυλακίστηκε και αποφυλακίστηκε με τη μεσολάβηση ενός ευγενούς. 

 

Μετά την αποφυλάκισή του εργάστηκε στη Μπολόνια, όπου στη δεκαετία του 1680 εκτέλεσε παραγγελίες για μοναστήρια και παλάτια ευγενών. 

 

Το 1688 εγκατέλειψε γυναίκα και παιδί και έφυγε στο Τορίνο με μια άλλη γυναίκα. 

 

Φυλακίστηκε και πάλι και τελικά παντρεύτηκε μόλις το 1691 την πρώτη.  Ήταν ένας ταραγμένος γάμος. 

 

Εργάστηκε και στη Ρώμη, αλλά μετά τον θάνατο του προστάτη του εκεί το 1694 πήγε στο Μιλάνο. 

Επέστρεψε στη Βενετία και στη συνέχεια ζωγράφισε για Γερμανούς ευγενείς. 

 

Από το 1708 συνεργαζόταν με τον ανιψιό του Marco Ricci. 

 

Αφού εργάστηκε σε πολλές πόλεις κατέληξε στο Λονδίνο και, μετά το 1716 στο Παρίσι. 

 

Τελικά επέστρεψε πλούσιος στη Βενετία το 1718. 

 

Επηρεάστηκε από τον Veronese και ο ίδιος επηρέασε τον Tiepolo. 

 

Ζωγράφισε κυρίως θρησκευτικές και μυθολογικές σκηνές, δημιουργώντας πολυπρόσωπες εικόνες με βάρος στο χρώμα, ακραίες προοπτικές και προτίμηση στα ιπτάμενα σώματα. 

 

Θεωρείται ο τελευταίος μεγάλος της Βενετσιάνικης Σχολής.

 

 

 

Αυτοπροσωπογραφία

LASAR SEGALL (1891-1957)

 

Λιθουανός ζωγράφος γεννημένος στο Vilnius (ρωσικό τότε) σε εβραϊκή οικογένεια. 

 

 

Στα 15 του πήγε στο Βερολίνο, όπου σπούδασε τέχνη στην εκεί Ακαδημία (1906-1910) και μετά στη Δρέσδη, όπου συνέχισε τις σπουδές του. 

 

Μετά από ένα ταξίδι του εκεί, αγάπησε τη Βραζιλία, όπου ζούσαν ήδη κάποια από τα αδέλφια του. 

 

Εγκαταστάθηκε στο Sao Paulo το 1923 και πέρασε εκεί την υπόλοιπη ζωή του, επιστρέφοντας ωστόσο στην Ευρώπη για τις εκθέσεις του. 

 

Στην εποχή της Γερμανίας η δουλειά του ήταν εξπρεσιονιστική με κυβιστικές επιρροές. 

 

Ζωγράφιζε κυρίως βασανισμένες φιγούρες, που θύμιζαν αφρικάνικη τέχνη, σε κλειστοφοβικά περιβάλλοντα. Μερικά έργα του ήταν εμπνευσμένα από το εβραϊκό περιβάλλον της παιδικής του ηλικίας. 

 

 

 

 

Το 1912 μάλιστα έφτιαξε μια σειρά με ηλικιωμένους σε άσυλο. Στη Δρέσδη ίδρυσε μια εξπρεσιονιστική ομάδα καλλιτεχνών όπου συμμετείχαν μεταξύ άλλων οι Dix και Felixmuller. 

 

Στα 30ς η φασιστική Γερμανία απαγόρεψε την έκθεση έργων του. 

 

Πολλοί θεωρούν ότι το ευρωπαϊκό έργο του εικονογραφεί τη βαθιά κρίση, οικονομική και κοινωνική, της Ευρώπης πριν το ξέσπασμα του πολέμου. 

 

Η Βραζιλία άλλαξε το ύφος, την θεματολογία του και το χρώμα του. 

 

Επηρεάστηκε βαθιά τόσο από το τοπίο, τις φυτείες και την οργιαστική βλάστηση, όσο και από τις πόλεις της (τις φαβέλες, την κακόφημη γειτονιά του Rio, τους μουλάτους κλπ.) 

 

Η σκληρή απεικόνιση πορνών και ανθρώπων που υποφέρουν προκάλεσε αντιδράσεις, που κορυφώθηκαν όταν οργάνωσε μια «Εβδομάδα Τέχνης» το 1922 με ζωγραφική, μουσική, παραστάσεις κλπ.. Η εκδήλωση αυτή θεωρείται η απαρχή του μοντερνισμού στη χώρα. 

 

Κατέκτησε κορυφαία θέση στους avant-garde κύκλους της χώρας και υπήρξε βασική επιρροή για την ανάπτυξη του εκεί μοντέρνου κινήματος. 

 

Με ύφος μεταξύ κυβισμού και εξπρεσιονισμού, απεικόνισε κυρίως κοινωνικά θέματα (ανθρώπινος πόνος, φτώχεια, πορνεία, μετανάστευση, όπως το «Πλοίο των μεταναστών», πρώτη εικόνα πάνω), αλλά και ελαφρότερα θέματα.

 

 

 

 

 

 

Πόλεμος

 

 

 

Αυτοπροσωπογραφία

 

 Αυτοπροσωπογραφία