ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ ΚΑΝΘΟΣ (1910-1993)

 

Κύπριος ζωγράφος και χαράκτης, από τους «πατέρες» της κυπριακής ζωγραφικής. 

 

Γεννήθηκε σε ορεινό χωριό και σχεδίαζε από μικρός. 

 

Το 1929 πήγε στην Αθήνα για να σπουδάσει αρχιτεκτονική, σύντομα όμως στράφηκε στη ζωγραφική και την χαρακτική. 

 

Φοίτησε στη Σχολή Καλών Τεχνών και το 1934 μπήκε στο τμήμα χαρακτικής του Κεφαλληνού, όπου διέπρεψε. 

 

Υπήρξε ο πρώτος κύπριος χαράκτης. 

 

Ανήκει στη λεγόμενη «Γενιά του 30» (όπως οι Μόραλης, Τσαρούχης, Εγγονόπουλος κ.ά. στον εικαστικό χώρο). 

 

Βασικές επιρροές του υπήρξαν η χαρακτική του Κεφαλληνού και ο Cezanne. 

 

Το 1939 αναγκάστηκε λόγω πολέμου να επιστρέψει στην πατρίδα του. Έζησε 2 χρόνια στο χωριό του ζωγραφίζοντας και μετά εργάστηκε ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος στο θέατρο. 

 

Το 1964 υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου Κύπρου. 

 

Ως καλλιτέχνης ήταν πολύ παραγωγικός και εργαζόταν ως το τέλος της ζωής του. 

 

Η ζωγραφική του, κυρίως τοπία, είναι ποιητική και λυρική. 

 

Αντίθετα πολλά χαρακτικά του είναι δυνατά και δραματικά, καθώς αναφέρονται στα χρόνια του Β’ παγκόσμιου και στην κυπριακή τραγωδία του 1974.

 

 

BARKLEY L. HENDRICKS (1945-2017)

 

Αφροαμερικανός ζωγράφος γεννημένος στη Φιλαδέλφεια. 

Σπούδασε τέχνη στην Pennsylvania Academy of Fine Arts, αποφοιτώντας το 1967. 

Μεταξύ 1970-72 συνέχισε σπουδές τέχνης στο Yale. 

Ο ίδιος δίδαξε τέχνη στο Connecticut College από το 1972 έως το 2010. 

Στα μέσα των 60ς, όταν ταξίδευε στην Ευρώπη, «ερωτεύτηκε» τα πορτρέτα των Van Dyck, Velasquez και άλλων κλασικών και συνειδητοποίησε ότι σε όλη τη μεγάλη παράδοση δυτικών προσωπογραφιών απουσιάζουν παντελώς σχεδόν οι μαύροι. 

Συμμετέχοντας στο Black Power κίνημα των 60ς και προσπαθώντας να αναπληρώσει το κενό αυτό, άρχισε να ζωγραφίζει πορτρέτα φίλων, συγγενών ή ξένων που συναντούσε στο δρόμο και τους ζητούσε να ποζάρουν. 

Σε πολλά από τα χαρακτηριστικά αυτά πορτρέτα τα μοντέλα ποζάρουν μπροστά σε μονόχρωμα φόντα. 

Η δουλειά του αυτή συνέτεινε στην τόνωση της περηφάνειας των Αφροαμερικανών για τη φυλή τους. 

Πολλά από τα πορτρέτα αυτά είναι σε φυσικό μέγεθος και συνδυάζουν το μεταμοντέρνο στην τέχνη με την παράδοση του αμερικάνικου ρεαλισμού. 

Τα μοντέλα του δεν παρουσιάζονται ως θύματα, ως διαμαρτυρόμενοι ή ως διασημότητες, αλλά ως καθημερινοί άνθρωποι, που διαθέτουν αξιοπρέπεια και σιγουριά. 

Θεωρείται σημαντική φιγούρα του Μαύρου Κινήματος. 

Μεταξύ 1984-2002 έπαψε να ζωγραφίζει πορτρέτα και ασχολήθηκε με το τοπίο και τη φωτογραφία (φωτογράφησε μάλιστα μεγάλους μαύρους μουσικούς όπως οι Miles Davis και Dexter Gordon). 

Στα 15 τελευταία του χρόνια επέστρεψε στην προσωπογραφία, ζωγραφίζοντας μεταξύ άλλων το πορτρέτο του Fela Kuti. 

Fela Kuti

Μεγάλες εκθέσεις του έχουν οργανωθεί σε σημαντικά μουσεία των ΗΠΑ.

Δύο αυτοπροσωπογραφίες

SAMUEL PALMER (1805-1881)

 

Βρετανός τοπιογράφος, χαράκτης και συγγραφέας. 

Γεννήθηκε στο Λονδίνο και ανατράφηκε κυρίως από μια ευσεβή νοσοκόμα. 

Από 12 χρονών ζωγράφιζε εκκλησίες και στα 14 του εξέθεσε για πρώτη φορά στη Royal Academy επηρεασμένος από τον Turner. Ήταν κυρίως αυτοδίδακτος. 

Το 1818 η μητέρα του πέθανε ξαφνικά, γεγονός που τον σημάδεψε σε όλη του τη ζωή. 

Το 1824 γνωρίστηκε μέσω του ζωγράφου Linnell με τον William Blake, η δουλειά του οποίου τον επηρέασε για τα επόμενα 10 χρόνια. 

Μεταξύ 1826-1835 έζησε στο Kent (έως το 1828 σε ένα σχεδόν ερειπωμένο αγροτόσπιτο) ζωγραφίζοντας τοπία της περιοχής. Τα έργα αυτά είναι ατμοσφαιρικά, με μυστηριώδη, μεταφυσική, ονειρική, αλλά και ειδυλλιακή βουκολική ατμόσφαιρα. 

Το 1828 πήγε στο μεγάλο σπίτι που είχε νοικιάσει ο πατέρας και τα αδέλφια του, που είχαν μετακομίσει στην περιοχή. 

Παντρεύτηκε την κατά 13 χρόνια μικρότερή του κόρη του Linnell, την οποία γνώριζε από παιδί. 

Το 1835 αγόρασε ένα σπίτι στο Λονδίνο και μετακόμισε εκεί. Η δουλειά του έγινε πιο συμβατική, καθώς προσπάθησε να αρέσει σε ευρύτερο κοινό για να κατορθώσει να ζήσει από τη ζωγραφική. Φιλοτέχνησε επίσης πολλές ακουαρέλες. 

Το 1837 έκανε έναν δίχρονο «μήνα του μέλιτος» στην Ιταλία, όπου η παλέτα του έγινε φωτεινότερη. 

Στο Λονδίνο είχε πάντα οικονομικές δυσκολίες και κέρδιζε τα προς το ζην κυρίως διδάσκοντας τέχνη (θεωρείτο πολύ καλός δάσκαλος). 

Στα 60ς γνώρισε σχετική κριτική επιτυχία με έργα που είχαν κάτι από τις πρώτες του δουλειές. 

Από το 1862, συντετριμμένος από τον θάνατο του 19χρονου γιού του, έζησε σε μικρή πόλη του Surrey, πάντα με οικονομικές δυσκολίες. 

Το έργο του ξεχάστηκε μετά το θάνατό του. Το 1909 μάλιστα ο επιβιώσας γιος του κατέστρεψε πολλά έργα της πρώτης του περιόδου. 

Επανανακαλύφτηκε το 1926, μετά από έκθεσή του στο Victoria & Albert. 

Σήμερα θεωρείται από τους σημαντικότερους εκπροσώπους και οραματιστές του βρετανικού ρομαντισμού.

Αυτοπροσωπογραφία