YVES BELORGEY (1960-

 

Γάλλος ζωγράφος που ζει και εργάζεται στο Monteuil. 

Μεταξύ 1978-82 σπούδασε νομικά και ιστορία τέχνης στη Λυόν. 

Παρακολούθησε και τη Σχολή Καλών Τεχνών της ίδιας πόλης, δίχως όμως να γραφεί επίσημα σ’ αυτή. 

Για κάποιο διάστημα έζησε στη Μασσαλία. 

Αρχικά ζωγράφισε αστικά τοπία στα οποία υπήρχε πλήρης απουσία του ανθρώπινου στοιχείου.  

Ήδη από το 1993, μετά από παραμονή του στη Μασσαλία, αποφασίζει ότι αποκλειστικό θέμα της ζωγραφικής του θα είναι η σύγχρονη, μοντέρνα πόλη. 

Ζωγραφίζει λοιπόν σχεδόν εμμονικά κτήρια κοινότοπης μοντέρνας αρχιτεκτονικής από προάστια μεγαλουπόλεων (από τα προάστια του Παρισιού με πολυκατοικίες που χτίστηκαν μεταξύ 50ς και 70ς έως της Ιαπωνίας ή του Μεξικού) με απόλυτα ρεαλιστικό και δίχως καμιά ωραιοποίηση τρόπο. 

Υπάρχουν ίχνη της ανθρώπινης παρουσίας, σχεδόν ποτέ όμως οι ίδιοι οι άνθρωποι. Τα έργα είναι συνήθως μεγάλων διαστάσεων. 

Τα κτίρια στη μεγαλύτερη περίοδο του έργου του, είναι κοινότοπα και αγνώστων αρχιτεκτόνων. 

Από το 2004 άρχισε να ζωγραφίζει και μερικά επώνυμων, ακολουθώντας όμως τους κανόνες που έχει θέσει ο ίδιος στον εαυτό του. 

Μερικές φορές οι επιφάνειες των δρόμων ξεφεύγουν από τον ρεαλισμό και γίνονται σχεδόν αφηρημένες. 

Την τελευταία του περίοδο εγκατέλειψε το λάδι και χρησιμοποιεί άλλα χρώματα που τοποθετεί απ’ ευθείας στην επιφάνεια του πίνακα. 

Φιλοτεχνεί επίσης ασπρόμαυρα σχέδια με γραφίτη με την ίδια θεματολογία. 

Τέλος πρόσφατα στα έργα του εισέβαλλε μερικές φορές και η ανθρώπινη φιγούρα.

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΡΑΛΛΗΣ (1852-1909)

 

Έλληνας ακαδημαϊκός, οριενταλιστής ζωγράφος. 

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη σε οικογένεια πλούσιων μεγαλέμπορων με ρίζες από την Χίο. 

Μορφώθηκε στη σχολή της Χάλκης και συνέχισε στο Λονδίνο, όπου εργάστηκε για λίγο ως υπάλληλος σε επιχείρηση του πατέρα του. 

Το 1875 πήγε στο Παρίσι και ξεκίνησε σπουδές ζωγραφικής στο εργαστήριο του διάσημου τότε ακαδημαϊκού ζωγράφου Gerome. 

Εξέθεσε για πρώτη φορά στο Salon του 1875. 

Τιμήθηκε με βραβεία και μνείες από την Societe des artistes francais, στην οποία ανήκε, το 1885 και 1889, αλλά και από το γαλλικό κράτος. 

Ταξίδεψε αρκετά στην Ελλάδα, τη Μικρά Ασία, την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο, συγκεντρώνοντας υλικό για τα έργα του. 

Η ζωή του μοιράστηκε ανάμεσα στο Παρίσι και το Κάιρο, όπου επίσης διατηρούσε εργαστήριο. 

Μετά το 1896 πραγματοποίησε και αρκετές εκθέσεις και στην Αθήνα. 

Το έργο του παρέμεινε ακαδημαϊκό, δίχως καθόλου να επηρεαστεί από τα μοντέρνα ρεύματα της εποχής. 

Συχνά θέματά του ήταν θρησκευτικές σκηνές της ορθόδοξης εκκλησίας, αλλά και σκηνές καθημερινής ζωής από την Ελλάδα. 

Κυρίως όμως είναι γνωστός και επιτυχημένος λόγω των οριενταλιστικών έργων του (έργα με θέμα την «εξωτική» για την εποχή Ανατολή), αρκετά από τα οποία διαθέτουν αρκετό ερωτισμό. 

Σ’ αυτά επηρεάστηκε από τα αντίστοιχα έργα του δασκάλου του Gerome. 

Θεωρείται ο χαρακτηριστικότερος Έλληνας οριενταλιστής ζωγράφος.

Αυτοπροσωπογραφία

ADOLPH GOTLIEB (1903-1974)

 

Αμερικανός ζωγράφος της πρώτης γενιάς των αφηρημένων εξπρεσιονιστών. 

Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη σε εβραϊκή οικογένεια. 

Το 1920-21 σπούδασε τέχνη στην Art Students League of New York. 

Στη συνέχεια, αποφασισμένος να γίνει καλλιτέχνης, εργάστηκε για ένα χρόνο σε εμπορικό πλοίο που ταξίδευε στην Ευρώπη. 

Δύο έργα από την πρώιμη παραστατική του περίοδο

Έζησε για 6 μήνες στο Παρίσι, όπου επισκεπτόταν καθημερινά το Λούβρο, ενώ επί ένα χρόνο μετά ταξίδευε στην Ευρώπη. 

Συνέχισε σπουδές τέχνης όταν επέστρεψε στις ΗΠΑ. Στα 20ς και 30ς έγινε φίλος για την υπόλοιπη ζωή του με σημαντικούς μετέπειτα αμερικανούς Καλλιτέχνες (Newman, Rothko, David Smith, Avery κ.ά.) 

Έκανε την πρώτη του έκθεση το 1930 και στη συνέχεια εξέθετε με την ομάδα καλλιτεχνών «The Ten”. 

Ως το 1936 έκανε και άλλες δουλειές για να ζήσει. Αρχικά ζωγράφιζε παραστατικά, μεταξύ ρεαλισμού και εξπρεσιονισμού. 

Το 1937-38 έζησε για 9 μήνες στην έρημο της Αριζόνα, κατά τη διάρκεια των οποίων άλλαξε ριζικά την οπτική του, υιοθετώντας ένα ύφος που συνδύαζε στοιχεία σουρεαλισμού και αφηρημένης τέχνης – με περισσότερο σουρεαλιστικές τάσεις, κυρίως το 1940-41. 

Από τους πειραματισμούς αυτούς προέκυψε η σειρά Pictographs έως το 1954.  

Τα έργα αυτά σχετίζονται και με την αυτόματη γραφή των σουρεαλιστών και χρησιμοποιούν βιομορφικές φόρμες. 

Στα 50ς ξεκίνησε τη σειρά Imaginary Landscapes, η οποία βέβαια δεν αποτελείται από κανονικά τοπία, αλλά από αφηρημένα έργα. 

Από το 1956 ξεκινά τη σειρά Burst, περισσότερο μινιμαλιστική, με έργα που περιέχουν φόρμες σε σχήμα δίσκου και θυμίζουν ήλιο πάνω από τοπίο. 

Το 1963 έγινε ο πρώτος αμερικανός που κέρδισε το πρώτο βραβείο στη Μπιενάλε του Sao Paolo. 

Από το 1967 ασχολήθηκε και με την γλυπτική.

Δύο πρώιμες αυτοπροσωπογραφίες