FELICE CASORATI (1883-1963)

 

 Ιταλός ζωγράφος, γλύπτης και χαράκτης. 

 

Γεννήθηκε στη Novara και από μικρός έδειξε πάθος για τη μουσική. Ωστόσο μετά από σοβαρή ασθένεια εγκατέλειψε τα μαθήματα πιάνου και αφοσιώθηκε στην τέχνη. 

 

Έως το 1906 σπούδασε νομικά για να ευχαριστήσει τη μητέρα του, αλλά το πάθος του για τη ζωγραφική επιβραβεύτηκε όταν ένας πίνακάς του εκτέθηκε στη Μπιενάλε της Βενετίας το 1907. 

 

Αρχικά ζωγράφιζε ρεαλιστικά, αλλά μετά το 1910 η επίδραση των συμβολιστών, ιδιαίτερα του Klimt, τον οδήγησε σε πιο οραματικά έργα. 

 

Πολέμησε στον Α’ παγκόσμιο ως το 1917. 

 

Το 1918 μετακόμισε στο Torino, γοητευμένος τόσο από την ίδια την πόλη όσο και από την «παρακμιακή της ατμόσφαιρα». 

 

Τα επόμενα χρόνια ζωγράφισε έργα με κλασικίζουσα ατμόσφαιρα στα πλαίσια της λεγόμενης «return to order” (επιστροφή στην τάξη), που χαρακτήρισε τις τέχνες της εποχής ως αντίδραση στο αιματηρό χάος του πολέμου.

 

 

 

Γνώρισε διεθνή επιτυχία ως βασική φιγούρα της τάσης αυτής. 

 

Επηρεαζόταν τώρα από αναγεννησιακούς και ιδιαίτερα τον Piero della Francesca και η δουλειά του χαρακτηριζόταν από γαλήνη και ακινησία. 

 

Έτσι η ατμόσφαιρα των έργων του γίνεται μεταφυσική. 

 

Από το 1923 δίδασκε τέχνη στο εργαστήριό του. 

 

Μετά το 1930 τα χρώματά του έγιναν πιο φωτεινά και τα έργα του «μαλάκωσαν» κάπως και έγιναν πιο "εύκαμπτα". 

 

Μεταξύ άλλων, κέρδισε το Πρώτο Βραβείο της Μπιενάλε της Βενετίας του 1938.

 

Στην τελευταία του φάση έγινε πιο αφαιρετικός.

 

 

KARL FRIEDRICH SCHINKEL (1781-1841)

Από τα περίφημα σκηνικά του για τον "Μαγικό Αυλό"

 

Γερμανός αρχιτέκτονας, πολεοδόμος, ζωγράφος, σκηνογράφος και σχεδιαστής επίπλων. 

Είναι από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες της χώρας του και θεωρείται γενικότερα ιδιοφυΐα του 19^ου αιώνα. 

Είναι βασικός εκπρόσωπος των κινημάτων του νεοκλασικισμού και του Gothic Revival. Τα περισσότερα κτίσματά του βρίσκονται στο Βερολίνο και στη γύρω περιοχή. 

Γεννήθηκε σε πόλη του Βραδεμβούργου. 

Υπήρξε μαθητής του αρχιτέκτονα Gilly και του πατέρα του στο Βερολίνο. 

Ταξίδεψε για πρώτη φορά στην Ιταλία το 1805. Από τότε κέρδιζε τα προς το ζειν ως ζωγράφος. 

Μετά το 1810 όμως, όταν είδε τον περίφημο πίνακα του Friendrich «Wanderer above the Sea of Fog” αποφάσισε ότι δεν μπορεί να φτάσει σε τέτοιο μεγαλείο και στράφηκε κυρίως προς την αρχιτεκτονική. 

Συνέχισε όμως ως σκηνογράφος. Τα σκηνικά του για τον «Μαγικό Αυλό» του Mozart παραμένουν μεγαλειώδη ως σήμερα. 

Το ζωγραφικό του έργο είναι ρομαντικό και περιλαμβάνει κυρίως υποβλητικά τοπία και μυθολογικά / αλληγορικά έργα. 

Γενικά η φύση αντιμετωπίζεται με δέος, ενώ διάχυτη είναι η αίσθηση του «Υψηλού» (Sublime).

JANICE McNAB (1964-

Σκοτσέζα ζωγράφος από μικρή πόλη της Σκοτίας. 

Αποφοίτησε από τη Σχολή Καλών Τεχνών της Γλασκόβης το 1997. 

Έκανε μεταπτυχιακά στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ. 

Σήμερα ζει στη Χάγη, όπου διδάσκει στο τμήμα καλλιτεχνικών ερευνών της εκεί σχολής τέχνης. 

Στην προσωπική της έρευνα ασχολείται με τη μελέτη του έργου άλλων γυναικών καλλιτέχνιδων. Εκθέτει τακτικά στην Ολλανδία και αλλού. 

Τα θέματά της, εκτός από κάποια σχεδόν ψυχεδελικά τοπία ή συνηθισμένες καθημερινές σκηνές, είναι απόλυτα καθημερινά και ευτελή αντικείμενα, που περνούν απαρατήρητα (ρούχα, μικρά αντικείμενα, τροφές - ιδιαίτερα παγωτά κλπ.), τα οποία μεταμορφώνει, ζωγραφίζοντάς τα από πολύ κοντά ή μάλλον επικεντρώνοντας σε ασήμαντες λεπτομέρειές τους. 

Έτσι δημιουργεί σχεδόν αφηρημένες εικόνες ή σουρεαλιστικά τοπία, κάποιες φορές με αναφορές στην ιστορία της τέχνης. 

Δουλεύοντας επί 25 χρόνια μεπαρομοια θέματα, έχει δημιουργήσει ένα «αρχείο» εικόνων (σπασμένες καρέκλες αεροπλάνων, πλαστικά μιας χρήσης, λειωμένα παγωτά, περιτυλίγματα κλπ.) που, τελικά, σχολιάζουν την υπερκατανάλωση και το οικολογικό πρόβλημα της εποχής μας.