CLAUDE GARACHE (1929-2023)

 

Γάλλος ζωγράφος, γλύπτης, εικονογράφος και χαράκτης. 

Γεννήθηκε στο Παρίσι. 

Μεταξύ 1949-1959 διδάχτηκε γλυπτική και σχέδιο από τον γλύπτη Robert Coutin. 

Επίσης μαθήτευσε για λίγο στα εργαστήρια των Leger και Lhote, επισκεπτόταν τον Giacometti στο εργαστήριό του και εργαζόταν στο εργαστήριο γλυπτικής της Beaux Arts. 

Στα 50ς ταξίδεψε πολύ σε Ευρώπη, Μέση Ανατολή και ΗΠΑ. 

Το 1955 μάλιστα εργάστηκε ως καλλιτεχνικός σύμβουλος στην ταινία του Vincente Minelli “Lust for Life”, για τη ζωή του Van Gogh. 

Έφτιαξε επίσης γλυπτά για το κλασικό φιλμ «Πέρσι στο Μαρίενμπαντ» του Alain Resnais το 1961. 

Βασικό θέμα της δουλειά του είναι το γυναικείο γυμνό – και γενικότερα στην ανθρώπινη φιγούρα. 

Πολλά από τα έργα αυτά είναι μονόχρωμα, συνήθως κόκκινο σε λευκό φόντο και διακρίνονται για τη δεξιοτεχνία του στο σχέδιο. 

Αναδρομικές του εκθέσεις έγιναν το 1983 με λάδια στη Μασσαλία και με σχέδια το 1985 στο Connecticut των ΗΠΑ.

TULIO PERICOLI (1936-

 Brecht

 Ιταλός ζωγράφος, εικονογράφος και γελοιογράφος. 

Γεννήθηκε σε μικρό χωριό, σχεδίαζε από μικρός και δημοσίευε σκίτσα στην εφημερίδα του λυκείου. 

Το 1961 μετακόμισε στο Μιλάνο και ξεκίνησε την καριέρα του. 

Στα 70ς ήταν τακτικός συνεργάτης του περιοδικού κόμικς Linus και από το 1974 σκιτσογράφος σε πολύ γνωστά έντυπα όπως η εφημερίδα Corriere della Sera και το περιοδικό L’Espresso. 

Beckett

Eco

Ακολούθησαν συνεργασίες με εφημερίδες η όπως Repubblica στα 80ς κ.ά. 

Παράλληλα εξέθετε τακτικά τόσο ζωγραφική (κυρίως τοπία) όσο και σχέδια στο Μιλάνο και σε πολλές άλλες πόλεις. 

Επίσης εικονογράφησε βιβλία, όπως τον «Ροβινσώνα Κρούσο», τον “Μόμπι Ντικ»  κ.ά. 

Το 1987 δημιούργησε μια τοιχογραφία για έναν εκδοτικό οίκο. 

Σχεδίασε επίσης κοστούμια και σκηνικά για όπερες. 

Έχουν εκδοθεί πολλά βιβλία με σχέδιά του (κυρίως). 

Pasolini

Υπήρξε επιτυχημένος ως ζωγράφος, είναι όμως περισσότερο γνωστός ως καρικατουρίστας και σχεδιαστής. 

Proust

Τα σχέδιά του διαθέτουν προσωπικό ύφος, ενώ τα πορτρέτα προσωπικοτήτων από διάφορους χώρους σκιαγραφούν τον χαρακτήρα του εικονιζόμενου με χιούμορ και ευστοχία.

Einstein

Italo Calvino

Freud

Αυτοπροσωπογραφία

EMILIO PETTORUTI (1892-1971)

 

 Αργεντινός ζωγράφος της πρωτοπορίας. 

 

Γεννήθηκε στη La Plata σε ευκατάστατη οικογένεια ιταλικής καταγωγής. 

 

Στα 14 του γράφτηκε στην Academy of Fine Arts της πόλης, ωστόσο την άφησε νοιώθοντας ότι μόνος του μπορούσε να μάθει περισσότερα. Έγινε μαθητής ενός αρχιτέκτονα, που του δίδαξε σχέδιο και άρχισε να κάνει πορτρέτα – καρικατούρες. 

 

Το 1913 βραβεύτηκε για μία από αυτές και κέρδισε μια υποτροφία στην Ιταλία. 

 

Εκεί μελέτησε τους αναγεννησιακούς ζωγράφους, κυρίως της Φλωρεντίας και δέχτηκε και την επίδραση της ελληνορωμαϊκής τέχνης και των μεσαιωνικών ψηφιδωτών. Ιδιαίτερα τον γοήτευσε η χρήση γεωμετρικής προοπτικής. 

 

Συγχρόνως ήρθε σε επαφή και με τον φουτουρισμό, που ανθούσε τότε, εξέθεσε στο Βερολίνο, ενώ στο Παρίσι γνωρίστηκε με τον Gris και στράφηκε στον κυβισμό. 

 

Το κάθετο στοιχείο των μοντέρνων πόλεων επηρέασε το έργο του από το 1917. 

 

Επέστρεψε στην πατρίδα του το 1924, πιθανόν λόγω της ανόδου του φασισμού στην Ιταλία. 

 

Τη χρονιά αυτή η κυβιστική του έκθεση στο Μπουένος Άιρες προκάλεσε σκάνδαλο στους συντηρητικούς κύκλους (όχι μόνο της τέχνης). Ωστόσο γνώρισε μεγάλη επιτυχία εκθέτοντας τόσο στην Αργεντινή όσο και στο εξωτερικό. 

 

Το 1930 έγινε διευθυντής του μουσείου της La Plata. Η φήμη του έφτασε και στη βόρεια Αμερική και έκανε μια μεγάλη έκθεση στο Σαν Φρανσίσκο το 1942. 

 

Παραιτήθηκε από το μουσείο λόγω της συντηρητικής στροφής που είχε πάρει η τέχνη στην πατρίδα του επί Περόν και το 1952 επέστρεψε στην Ευρώπη Πέθανε στο Παρίσι. 

 

Η επίδρασή του στην αργεντίνικη τέχνη, κυρίως στα 20ς, είναι τεράστια : Είναι αυτός που κυρίως εισήγαγε τη μοντέρνα τέχνη στη χώρα. 

 

Η ζωγραφική του πέρασε από πολλά στιλ και χρησιμοποίησε διαφορετικά υλικά, αλλάζοντας διαρκώς. 

 

Μετά την νεανική του περίοδο με τις καρικατούρες επηρεάστηκε από πολλά κινήματα, όπως ο φουτουρισμός, ο κυβισμός και η αφηρημένη τέχνη. 

 

 

 

Τα θέματά του είναι επίσης ποικίλα : Μεταξύ άλλων νεκρές φύσεις, μουσικοί, αρλεκίνοι και αφηρημένα έργα. 

 

Πάντοτε όμως έδινε προτεραιότητα στο σχέδιο και τη σύνθεση και όχι στο χρώμα, ενώ είχε εμφανή τάση προς τη γεωμετρικότητα. 

 

 

 

 

 

 

 

Αυτοπροσωπογραφία