PABLO PICASSO (1881-1906)

 

Ισπανός ζωγράφος, γλύπτης, χαράκτης και κεραμίστας, ο γνωστότερος ίσως εκπρόσωπος της μοντέρνας τέχνης του 20ου αιώνα. 

 

Έδειξε από μικρός κλίση για τη ζωγραφική, εκπαιδεύτηκε από τον ζωγράφο πατέρα του και υπήρξε κάτι σαν «παιδί θαύμα», έχοντας ολοκληρώσει κλασικής τεχνοτροπίας πίνακες πριν τα 20 του χρόνια. 

 

“First Communion”. Έργο του 1896, όταν ο Πικάσο ήταν 15 ετών!!

Είναι δύσκολο να αναφέρει κανείς όλες τις φάσεις της παραγωγής του, αφού πέρασε από πάρα πολλές. 1901-1904 είναι η «Μπλε περίοδός» του, με έργα που κυριαρχεί το χρώμα αυτό (ζούσε τότε μεταξύ Βαρκελώνης και Παρισιού). 

 

Αντίστοιχα το 1904-1906 χαρακτηρίζεται ως «Ροζ περίοδος». 

 

Στο Παρίσι επηρεάζεται πολύ από την «πρωτόγονη» αφρικάνικη τέχνη, πράγμα που γίνεται φανερό στις περίφημες «Δεσποινίδες της Αβινιόν» (1907).

 

Μεταξύ 1909-1912 επινοούν με τον στενό του φίλο Braque τον κυβισμό, ένα από τα επιδραστικότερα κινήματα της μοντέρνας τέχνης, και ζωγραφίζουν έργα που μοιάζουν τόσο μεταξύ τους που δύσκολα ξεχωρίζει ποιος είναι ο δημιουργός του καθενός. Είναι μάλιστα από τους πτωτοπόρους του κολλάζ και του assemblage.

 

 

Μεταξύ 1912-1919 ο κυβισμός του από «αναλυτικός» γίνεται «συνθετικός». Τότε συνεργάζεται με τα ρωσικά μπαλέτα του Diaghilev. 

 

Μεταξύ 1919-1929 περνά μία νεοκλασική και σουρεαλιστική περίοδο, ενώ από τα 30ς ο Μινώταυρος, και οι ταύροι γενικότερα, γίνονται συχνό μοτίβο στα έργα του. 

 

 

Έντονα πολιτικοποιημένος, συγκλονισμένος από τον άνευ λόγου βομβαρδισμό της πόλης αυτής από τους ναζί, δημιουργεί την περίφημη «Γκερνίκα» το 1939. 

 

 

Στον πόλεμο μένει στο Παρίσι, που έχει καταληφθεί από τους Γερμανούς δουλεύοντας ασταμάτητα. Στην τελευταία φάση του εξακολουθεί να δημιουργεί πυρετωδώς, συχνά αλλάζοντας ύφος και, μεταξύ άλλων, «ξαναζωγραφίζει» έργα παλιότερων ζωγράφων (Velasquez κλπ.). 

 

Απίστευτα επινοητικός, μεταλλασσόμενος διαρκώς και εξαιρετικά παραγωγικός, παραμένει ορόσημο της τέχνης του 20ου αιώνα.

 

 

 

Αυτοπροσωπογραφία

UMBERTO BOCCIONI (1882-1916)

 

Ιταλός ζωγράφος και γλύπτης, από τους πρωτοπόρους του φουτουρισμού.

 

Πέρασε τα παιδικά του χρόνια σε διαφορετικές ιταλικές πόλεις λόγω της δουλειάς του πατέρα του και από το 1898 σπούδασε τέχνη στη Ρώμη. 

 

Αυτοπροσωπογραφία (πριν τη φουτουριστική περίοδο)

Το 1901 γνώρισε τον Severini, με τον οποίο μοιράζονταν παρόμοια φιλοσοφικά και άλλα ενδιαφέροντα και έγιναν αμφότεροι μαθητές του Balla, από τον οποίο γνώρισαν τον ντιβιζιονισμό. 

 

Το 1906 επισκέφτηκε το Παρίσι, όπου ήρθε σε επαφή με τα σύγχρονα ρεύματα. Περιπλανήθηκε σε πολλές πόλεις της Ιταλίας και δούλευε ως εικονογράφος για να ζει. 

 

Από το 1907 μένει στο Μιλάνο και το 1910 συμβαίνει η καθοριστική συνάντησή του με τον ποιητή Filippo Tommaso Marinetti, που είχε εκδώσει ήδη το Μανιφέστο του Φουτουρισμού. 

 

Έτσι το 1910 θα υπογράψει με τους Severini, Balla, Carra κ.ά. το Μανιφέστο των Φουτουριστών Ζωγράφων και γίνεται ο βασικός «προπαγανδιστής» και θεωρητικός του κινήματος. 

 

Από το 1911 ασχολείται και με τη γλυπτική. Εκθέτει τα έργα του στο Παρίσι, το Λονδίνο και αλλού και γράφει και άλλο θεωρητικό έργο. Στον πόλεμο κατατάσσεται εθελοντικά στον ιταλικό στρατό και σκοτώνεται το 1916, στα 33 του, σε στρατιωτικό ατύχημα. 

 

Επαναστατική προσωπικότητα, αλλά και διανοούμενος ταυτόχρονα, οργισμένος και ειρωνικός, υπήρξε από τους βασικούς διαμορφωτές του φουτουρισμού, ο οποίος θαύμαζε την τεχνολογία και τη βιομηχανία (συμπεριλαμβανομένων των όπλων) ως θρίαμβο του ανθρώπου απέναντι στη φύση, τη δύναμη, την κίνηση, την ταχύτητα, ήθελε να καταργήσει κάθε προηγούμενη μορφή τέχνης, αισθητικής και ηθικής και περιλάμβανε και βαθιά αντιδραστικές θέσεις για την αντρική ανωτερότητα, τη βία, τον πόλεμο κλπ. (πολλά από τα μέλη του προσχώρησαν αργότερα στο φασισμό του Μουσολίνι). 

 

Η ζωγραφική του είναι αρχικά ντιβιζιονιστική και μετά προχωρά στον φουτουρισμό, ενσωματώνοντας τα παραπάνω στοιχεία.