VALENTINA D’AMARO (1966-

Ιταλίδα ζωγράφος γεννημένη στο Μιλάνο, όπου ζει και εργάζεται. 

 

Σπούδασε τέχνη στη Brera Academy της πόλης αυτής και συνέχισε να μελετά τέχνη ακόμη και αντιγράφοντας παλιά έργα. 

 

Η γνώση τεχνικών ζωγραφικής κάνει τα έργα της να φαίνονται τόσο λαμπερά. 

 

Το μόνιμο θέμα της είναι το τοπίο. 

 

Στις περισσότερες δουλειές της κυριαρχεί το έντονο πράσινο, ενώ υπάρχει συνεχής εναλλαγή ανάμεσα  σε πλακάτες και «κανονικά» δουλεμένες επιφάνειες. 

 

Έως το 2014 τα έργα της ήταν πιο λεπτομερή. 

 

Το εξειδανικευμένα τοπία της μοιάζουν ονειρικά. 

 

Το 2016 έργα της συμπεριλήφθηκαν στην σημαντική έκδοση της Paiadon «Vitamin P3 : New Perspectives in Painting”. 

 

Κάνει ατομικές εκθέσεις από το 2001, ενώ έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές και έχει βραβευτεί. 

 

 

 

 

 

 

ALBERT BIRKLE (1900-1986)

 

Γερμανός ζωγράφος γεννημένος στο Βερολίνο. 

 

Τόσο ο ένας παππούς του όσο και ο πατέρας του ήταν ζωγράφοι. 

 

Αρχικά εκπαιδεύτηκε ως «διακοσμητικός» ζωγράφος στην δουλειά του πατέρα του. Μεταξύ 1918-24 σπούδασε στη Σχολή Τέχνης του Βερολίνου και ταξίδεψε πολύ στην Ευρώπη. 

 

Σύντομα ανέπτυξε το προσωπικό του ύφος, επηρεασμένο τόσο από τον γερμανικό εξπρεσιονισμό όσο και από τη Νέα Αντικειμενικότητα (Neue Sachlichkeit), που ήταν πιο ρεαλιστική. Το αποτέλεσμα μπορεί να θεωρηθεί και ως μαγικός ρεαλισμός. 

 

Τα θέματά του ήταν ατμοσφαιρικά τοπία, σκηνές από τη ζωή του Βερολίνου των 20ς και 30ς (από μπαρ, πάρκα, δρόμοι κλπ.), πορτρέτα και θρησκευτικά έργα. 

 

Έκανε την πρώτη του ατομική έκθεση το 1927, η οποία υπήρξε πολύ επιτυχημένη. 

 

Αρνήθηκε μια θέση διδασκαλίας σε πανεπιστήμιο για να ασχοληθεί τόσο με τη ζωγραφική του, όσο και με τη διακόσμηση ναών, στην οποία είχε γίνει εξπέρ. 

 

Το 1932, όταν οι ναζί όδευαν προς την εξουσία, μετακόμισε στο Σάλτζμπουργκ και κατάφερε να εκπροσωπήσει τη Γερμανία στη Μπιενάλε της Βενετίας του 1936. 

 

Ωστόσο το 1937 τα έργα του κατατάχτηκαν στην «εκφυλισμένη τέχνη» (Degenerate art),  αποσύρθηκαν από τις δημόσιες συλλογές και του απαγορεύτηκε να ζωγραφίζει. 

 

Το 1946 έγινε αυστριακός υπήκοος. Μετά τον πόλεμο έφτιαχνε τοιχογραφίες για εκκλησίες και πίνακες, ζώντας πάντα στο Σάλτζμπουργκ. 

 

Στα τελευταία χρόνια του επέστρεφε όλο και περισσότερο σε παλιά θέματά του, κυρίως στις βερολινέζικες σκηνές των 20ς και 30ς. 

 

Χαρακτηριστικά έργα του είναι οι στυλιζαρισμένες προσωπογραφίες του, με δραματικές, παράδοξες εκφράσεις, που συχνά θυμίζουν καρικατούρες.

 

 

 

 

 

 

 

Αυτοπροσωπογραφία

PRAN NATH MAGO (1923-2006)

 "Γυναίκες που θρηνούν". Έργο που αποτυπώνει το κλίμα στη χώρα από τα τραγικά γεγονότα του 1947.

Σημαντικός για τη χώρα του νδός καλλιτέχνης, κριτικός και συγγραφέας γεννημένος κοντά στο Ραβαλπίντι του σημερινού Πακιστάν. 

 

Οι γονείς του ήταν μορφωμένοι και τον υποστήριξαν στην επιθυμία του να ασχοληθεί με την τέχνη. 

 

Άρχισε να εκθέτει από το 1946. 

 

Τα γεγονότα του 1947 (διαμελισμός της Ινδίας σε Ινδία και Πακιστάν) δημιούργησαν μεγάλα προβλήματα στην οικογένεια, που διέφυγε από τη Λαχόρη για να γλυτώσει από σφαγές. Η θλίψη που απλώθηκε στη χώρα αποδόθηκε σε αρκετά έργα του. 

 

Το 1949 πήγε στο Δελχί, όπου δίδαξε τέχνη στο εκεί College of Art ως τις αρχές των 80ς. Υπήρξε επίσης από τους ιδρυτές μιας ιστορικής μοντέρνας ομάδας καλλιτεχνών που ιδρύθηκε εκεί το 1949. 

 

Ως curator επιμελήθηκε μερικές σημαντικές για τη χώρα εκθέσεις στην Εθνική Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης κ.α. 

 

Υπήρξε σεβαστός και επιτυχημένος τόσο ως καλλιτέχνης όσο και ως δάσκαλος. 

 

Αρχικά η δουλειά του επηρεάστηκε από τον ιμπρεσιονισμό και τον Van Gogh. Σύντομα όμως κατέληξε σε ένα προσωπικό ύφος. 

 

Δεκαετία 70

Φιλοτέχνησε τοπία, πορτρέτα και σκηνές πλήθους. Σε κάποιες από τις τελευταίες αποτυπώνει τον ανθρώπινο πόνο και τα βάσανα του λαού του. Αρκετά αργότερα ζωγράφισε ορεινά τοπία από το Κασμίρ, που αγαπούσε πολύ και επισκεπτόταν συχνά.