ALAN DAVIE (1920-2014)

Σκωτσέζος ζωγράφος και μουσικός γεννημένος σε χωριό της Σκωτίας. 

Σπούδασε τέχνη στο Εδιμβούργο. 

Ο πατέρας του ήταν επίσης ζωγράφος και δάσκαλος τέχνης. 

Μετά τον πόλεμο έπαιζε σαξόφωνο σε τζαζ μπάντα και για να ζήσει έφτιαχνε κοσμήματα. 

Ταξίδεψε πολύ και επηρεάστηκε από την πρωτόγονη τέχνη και τα σύμβολα διαφόρων πολιτισμών, αλλά και από τον Klee, τον Miro και τον Pollock. 

Ασπάστηκε την κοσμοθεωρία του ζεν και μελέτησε την ψυχαναλυτική θεωρία του Jung. 

Ζωγράφιζε όσο περισσότερο αυτόματα και αυτοσχεδιαστικά μπορούσε, προσπαθώντας έτσι να φέρει στο φως στοιχεία του ασυνείδητου, γεγονός που τον φέρνει κοντά στους σουρεαλιστές. 

Ήταν απόλυτος στο ότι η ζωγραφική του δεν είναι αφηρημένη και ότι οι εικόνες του αποτελούν σύμβολα. 

Πίστευε επίσης στο ρόλο του καλλιτέχνη ως σαμάνου, όπως συνέβαινε σε πρωτόγονες κοινωνίες. 

Ζωγράφιζε όρθιος πάνω από το χαρτί ή τον μουσαμά που βρίσκονταν στο πάτωμα, άπλωνε αλλεπάλληλα στρώματα χρώματος που επικαλύπτονταν και δούλευε πολλά έργα ταυτόχρονα. 

Συνέχισε επίσης να παίζει μουσική σε αυτοσχεδιαστικά τζαζ σχήματα (εκτός από σαξόφωνο έπαιζε πιάνο, τσέλο και κλαρινέτο).

Υπήρξε από τους πρώτους Βρετανούς που, μετά από κάποια ηλικία, γνώρισε επιτυχία και στην Αμερική.

NJIDEKA AKUNYILI CROSBY (1983-

Νιγηριανή καλλιτέχνιδα γεννημένη στο Enugu. 

Μεγάλωσε σε δίγλωσσο περιβάλλον (Igbo και αγγλικά) σε μορφωμένη οικογένεια. 

Στα 13 της πήγε στο Lagos, όπου παρακολούθησε κολέγιο. 

Το 1999 μετακόμισε με μία αδελφή της στις ΗΠΑ, όπου πήρε μαθήματα ιστορίας και επιστήμης. 

Τελικά, μετά από μια σύντομη επιστροφή στην πατρίδα της, πήγε στη Φιλαδέλφεια, όπου σπούδασε τέχνη, αλλά και βιολογία, ως το 2004. 

Ήθελε αρχικά να κάνει καριέρα στην ιατρική, αλλά τελικά αποφάσισε να αφοσιωθεί στην τέχνη. 

Έτσι συνέχισε σπουδές τέχνης ως το 2006 και μετά μεταπτυχιακά στο Yale. 

Το 2011 γνώρισε την μέντορά της επίσης μαύρη καλλιτέχνιδα Wangechi Mutu. 

Μελέτησε σύγχρονη τέχνη και μετααποικιακές θεωρίες. 

Η πρώτη της ατομική έκθεση έγινε το 2015. Από τότε εκθέτει τακτικά και έχει διακριθεί πολλές φορές. 

Η δουλειά της είναι χαρακτηριστική : Χρησιμοποιεί οικογενειακές φωτογραφίες ή φωτογραφίες από νιγηριανά περιοδικά. Με αυτές καλύπτει με κολλάζ επιφάνειες των έργων της, τα οποία παραμένουν παραστατικά. 

Χρησιμοποιεί επίσης ακρυλικά, υφάσματα, κάρβουνο και άλλα υλικά. 

Τα έργα της είναι συχνά αυτοβιογραφικά και οι επιρροές από τη Νιγηρία, αλλά και την pop κουλτούρα, είναι έντονες και άμεσα αντιληπτές. 

Κεντρικό θέμα της είναι η γυναίκα και η τέχνη της είναι και φεμινιστική.  

Γιγάντια τοιχογραφία της, που καλύπτει το μουσείο MOCA στο Λος Άντζελες

EMANUEL DE WITTE (1617-1692)

 

Ολλανδός ζωγράφος γεννημένος στο Άλκμααρ. 

Από τον πατέρα του, που  διηύθυνε σχολείο, διδάχτηκε γεωμετρία. 

Μπήκε στην ένωση καλλιτεχνών της πόλης του το 1636. Αφού μαθήτευσε van Aelst στο Delft,  εγκαταστάθηκε το 1651 στο Άμστερνταμ.

Εκεί παντρεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του (η πρώτη είχε πεθάνει), μια 23χρονη, η οποία υπήρξε κακή επιρροή για την ανήλικη κόρη του. Το 1659 συνελήφθησαν αμφότερες για κλοπή. 

Η γυναίκα του εξορίστηκε και πέθανε έξω από τα τείχη της πόλης 4 χρόνια μετά. 

Μετά τη συλληψή τους ο ίδιος αναγκάστηκε να παραδώσει όλα τα έργα του σε έναν έμπορο τέχνης με αντάλλαγμα δωμάτιο, σίτιση και έναν ετήσιο μισθό. 

Σύντομα έσπασε το συμβόλαιο και είχε δικαστικές περιπέτειες. 

Η ζωή του ήταν άσωτη και ταραγμένη. Χαρτόπαιζε, συγκρουόταν με συναδέλφους του, ήταν αφερέγγυος στις παραγγελίες που δεχόταν κλπ. 

Τελικά,  μετά από καυγά με έναν συγκάτοικό του ζωγράφο, αυτοκτόνησε. Κρεμάστηκε από μια γέφυρα, το σώμα του έπεσε στο παγωμένο ποτάμι και βρέθηκε 3 μήνες μετά. 

Αρχικά ζωγράφιζε πορτρέτα και μυθολογικές και θρησκευτικές σκηνές. 

Από το 1651 ειδικεύτηκε στην απεικόνιση εσωτερικών εκκλησιών. 

Συχνά τα εσωτερικά αυτά συνδύαζαν μέρη από διαφορετικούς ναούς, προσπαθώντας να επιτύχει τον ιδανικό ναό. 

Τα έργα αυτά διακρίνονται για την ατμοσφαιρικότητά τους, την επίμονη μελέτη του φωτισμού και την έντονη χρήση προοπτικής. 

Αντίθετα από τον Saenredam, ενδιαφερόταν περισσότερο γι’ αυτές της ποιότητες παρά για την αρχιτεκτονική των ναών.